Сураи Та Ха — Оят 33

1. Маънои калимаҳо:

• «كَيْ»: барои ифодаи мақсад ва сабаб омадааст, яъне «то ки», «барои он ки».
• «نُسَبِّحَكَ»: Туро тасбеҳ гӯем, яъне пок ва беайб донем, аз ҳар камбуду нуқсон пок бишуморем.
• «كَثِيرًا»: бисёр, зиёд, бешумор.

1. Тафсири оят:

Ин оят идомаи дуои Ҳазрати Мӯсо (алайҳис-салом) аст, ки аз Парвардигори худ хоҳиш кард, ки синаашро кушода гардонад, кори ӯро осон созад, забонашро равону фасеҳ гардонад, то мардум суханашро бифаҳманд, ва аз аҳли байташ бародараш Ҳорунро ёвари ӯ қарор диҳад. Ҳадафи ин ҳама хоҳишҳо он буд, ки онҳо якҷоя Парвардигорро бисёр тасбеҳ гӯянд ва пок бишморанд. Яъне Мӯсо (алайҳис-салом) на барои ҷоҳу мансаб ё қудрату шуҳрат дуо кард, балки барои он дуо кард, ки имкони бештари ибодат ва тасбеҳи Худовандро пайдо кунад. Ӯ мехост бо ёрии бародараш Ҳорун ва бо равонӣ ва фасеҳии забон, рисолатро ба таври комил расонад ва дар ҳар ҳол Худоро ёд кунад ва тасбеҳ гӯяд. Ин оят нишон медиҳад, ки мақсади асосии бандаи солеҳ бояд ибодат ва ёди Худо бошад, на манфиатҳои шахсӣ. Ҳамчунин аз ин оят фаҳмида мешавад, ки тасбеҳ ва зикри бисёр яке аз бузургтарин воситаҳои қурб ба Худованд ва қувват гирифтан дар иҷрои вазифаҳои динӣ аст.

1. Фавоиди оят:

• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ҳадафи асосии зиндагии худро ибодат ва ёди Худованд қарор диҳем, на танҳо манфиатҳои дунёвӣ.
• Тасбеҳ ва зикри бисёри Худованд сабаби оромии дил, қуввати рӯҳ ва муваффақият дар корҳои нек мегардад.
• Дуо кардан барои осонии кор ва равонӣ забон барои хизмати дин ҷоиз ва писандида аст.
• Ҳамкорӣ ва ёрии якдигар дар роҳи ибодат ва таблиғи рисолат амри некӯ ва сазовори савоб аст.
• Ин оят нишон медиҳад, ки Худованд бандагони худро дӯст медорад ва ба дуоҳои онҳо ҷавоб медиҳад, ки ин моро ба ислом ва Қуръон бештар меҳрубон мегардонад.