سورت طه — آیت 42

د کلمو معناګانې:

• وَلَا تَنِيَا: سستي مه کوئ، کمزوري مه ښکاره کوئ، او مه وروسته کېږئ.
• ذِكْرِي: زما یادونه، لکه تسبیح، تقدیس، دعا، او زما په لور رجوع کول.

تفسیر:

ای موسٰی! ته او ستا ورور هارون زما په هغو نښو او معجزو سره لاړ شئ چې زما یووالی، زما قدرت، او ستاسو د رسالت صدق ثابتوي. دا نهه لویې نښې وې لکه لاس، عصا، او نورې معجزې. تاسو دواړه د فرعون او خلکو په لور روان شئ، ځکه چې فرعون په کفر او ظلم کې له حد نه تېر شوی دی. خو تاسو دې خبرې ته پام وکړئ چې د زما په یاد او د زما د عبادت په دوام کې سستي او کمزوري مه کوئ؛ یعني له زما د ذکر او تسبیح نه مه درېږئ، او د دښمن په وړاندې د زړورتیا او ثبات په لار کې مه وروسته کېږئ. تاسو دواړه په نرمۍ او لطافت سره فرعون ته ورسیږئ او هغه ته داسې خبره وکړئ چې کېدای شي هغه پند واخلي یا له خپل رب نه ووېرېږي.

ګټې او عبرتونه:

• دا آیت ښیي چې د حق د تبلیغ په لاره کې باید له یو بل سره مرسته او همکاري وشي، لکه څنګه چې موسٰی او هارون سره یوځای ولېږل شول.
• د الله تعالی یاد (ذکر) د پیغمبرانو په ژوند کې دومره مهم و چې حتی د تبلیغ په سختو دندو کې هم ورڅخه نه وو درېدل؛ دا موږ ته درس راکوي چې په هر حال کې باید د الله یاد ته دوام ورکړو.
• د دښمن سره د خبرو کولو طریقه باید نرمه او مهربانه وي، ځکه چې نرمي کولای شي زړونه نرم کړي او د حق د منلو لامل شي.
• دا آیت د صبر او ثبات درس راکوي چې د حق په لاره کې باید له ستړیا او کمزورۍ نه ځان وساتو، ځکه چې د الله مرسته د هغو کسانو سره وي چې ثابت قدمه وي.