سوره طه — آیه 42

معانی کلمات:

• «تَنِیا»: از مادّه «وَنی» به معنای سستی و ضعف است؛ یعنی سست نشوید و کوتاهی نکنید.
• «ذِکْرِی»: یاد من؛ شامل یاد خدا با قلب، زبان و عمل، و نیز تلاوت آیات و دعوت به سوی اوست.

تفسیر آیه:

خداوند متعال به موسی علیه السلام خطاب میکند و میفرماید: ای موسی! تو و برادرت هارون با آیات و نشانههای من که دلالت بر یگانگی، قدرت و صدق رسالت تو دارد، به سوی قوم فرعون بروید. این آیات شامل معجزات نهگانهای است که خداوند به موسی عطا فرموده بود تا حجت را بر فرعونیان تمام کند. در این مأموریت بزرگ، خداوند به آن دو برادر سفارش میکند که در یاد و ذکر او سستی و کوتاهی نکنند؛ یعنی پیوسته دلهایشان به خدا متصل باشد، در دعوت به توحید پایداری ورزند و از یاد خدا غافل نشوند، چرا که یاد خدا مایهی قوت قلب و استواری در برابر سختیهاست. این فرمان نشان میدهد که دعوت به حق باید همراه با تداوم ذکر و ارتباط با خدا باشد تا از هرگونه ضعف و خستگی جلوگیری شود.

فواید و پیامهای آیه:

• دعوت به سوی خدا باید با همکاری و تعاون انجام شود؛ همانگونه که موسی و هارون مأمور شدند با هم به سوی فرعون بروند.
• یاد خدا و ارتباط با او، نیروی اصلی برای استقامت در برابر مشکلات و طاغوتهاست؛ کسی که ذکر خدا را ادامه دهد، هرگز سست و ناامید نمیشود.
• آیات و معجزات الهی وسیلهای برای هدایت مردم است، اما موفقیت در گرو تداوم ذکر و توکل بر خداست.
• این آیه به مؤمنان میآموزد که در مسیر تبلیغ دین، هیچگاه از یاد خدا غافل نشوند و با توکل بر او، از هرگونه سستی و کوتاهی بپرهیزند.