Surah Taha — Talata 42

Mga Kahulugan ng mga Salita:

• "Wa lā taniyā" — nangangahulugang huwag kayong manghina o magpabaya.
• "Fī dhikrī" — sa pag-alaala sa Akin, pagluwalhati, at pagdarasal sa Akin.

Interpretasyon ng Talata:

Si Allah ay nag-utos kay Propeta Moises (sumakanya nawa ang kapayapaan) na siya at ang kanyang kapatid na si Propeta Aaron ay magtungo kay Paraon at sa kanyang mga tao, dala ang mga tanda at himala ni Allah na nagpapatunay sa Kanyang kapangyarihan, Kanyang pag-iisa, at katotohanan ng kanilang misyon. Ang mga tandang ito ay ang siyam na himala na ibinigay kay Moises bilang katibayan. Binigyang-diin ni Allah na huwag silang manghina o magpabaya sa pag-alaala sa Kanya — sa pamamagitan ng pagluwalhati, pagpapabanal, at paghingi ng tulong sa Kanya sa lahat ng pagkakataon. Ang utos na ito ay nagpapahiwatig na ang pag-alaala kay Allah ay sandata ng mga propeta sa pagharap sa mga mapagmatigas na kaaway, at ito ang nagbibigay ng lakas at tibay ng loob sa kanilang dakilang tungkulin. Pagkatapos, sila ay inutusan na pumunta kay Paraon nang may malumanay na pananalita, sapagkat siya ay lumampas na sa hangganan ng kawalang-paniniwala at pang-aapi, upang marahil siya ay magbalik-loob o matakot sa kanyang Panginoon.

Mga Aral at Benepisyo:

1. Ang pagtutulungan ng magkakapatid sa paglilingkod sa relihiyon ni Allah ay isang marangal na gawain, at ang pagkakaisa ng mga tagapagdala ng mensahe ay nagpapalakas ng kanilang panawagan.
2. Ang patuloy na pag-alaala kay Allah ay susi sa tagumpay — sinumang nagpapanatili ng pag-alaala sa kanyang Panginoon ay hindi manganghina sa harap ng mga pagsubok at mga kaaway.
3. Ang pagiging malumanay sa pagsasalita sa mga mapagmatigas ay isang paraan ng Islamikong pag-anyaya na maaaring magbukas ng mga puso, sapagkat ang layunin ay ang paggabay, hindi ang paghamak.
4. Ang mga propeta ay mga huwaran sa pagtitiis at pagpapatuloy sa gawain, at ang kanilang kuwento ay nagtuturo sa atin na huwag mawalan ng pag-asa sa awa ni Allah kahit gaano pa kalaki ang kasamaan ng mga tao.