سوره طہ — آيت 42

1) ڪجهه لفظن جي معنيٰ:

• تَنِيَا: هي لفظ ”وَنَى“ مان نڪتل آهي، جنهن جي معنيٰ آهي ”سُست ٿيڻ، ٿڪجي پوڻ، يا ڪم ۾ ڍرو ٿي پوڻ“۔ هتي مطلب آهي ته الله جي ياد ۽ دعوت جي ڪم ۾ ڪا به سستي ۽ غفلت نه ڪرڻ۔
• بِآيَاتِي: منهنجين نشانين سان، يعني اهي معجزا ۽ دليل جيڪي الله تعاليٰ پنهنجي قدرت ۽ وحدانيت تي ڏنا۔
• ذِكْرِي: منهنجي ياد، يعني الله جو ذڪر، تسبيح، تقديس ۽ دعوت ڏانهن موٽڻ۔

2) آيت جي تفسير:

الله تعاليٰ پنهنجي نبي حضرت موسيٰ عليه السلام کي حڪم ڏئي ٿو ته هو پنهنجي ڀاءُ هارون عليه السلام سان گڏجي، الله جي اهڙين نشانين ۽ معجزن سان وڃي جيڪي سندس قدرت، وحدانيت ۽ نبيءَ جي سچائي تي دليل آهن۔ انهن کي وٺي فرعون ڏانهن وڃڻو آهي، جيڪو سرڪشي ۽ ظلم ۾ حد کان گذري چڪو آهي۔

۽ الله تعاليٰ ٻنهي ڀائرن کي تاڪيد ڪري ٿو ته هو پنهنجي دعوت ۽ الله جي ياد ۾ ڪڏهن به سستي ۽ ڪاهلي نه ڪن، نه ٿڪجن ۽ نه ئي دل ۾ ڪا ڍروٿ محسوس ڪن۔ الله جو ذڪر، سندس تسبيح ۽ تقديس، ۽ هر حال ۾ الله ڏانهن ئي رجوع ڪرڻ ۽ سندس مدد گهرڻ، اهو ئي سندن طاقت ۽ استقامت جو سرچشمو هجڻ گهرجي۔

فرعون جهڙي سرڪش ۽ ظالم بادشاهه سان منهن ڏيڻ لاءِ ضروري آهي ته دل ۾ الله جو ياد ۽ ڀروسو مضبوط هجي، ۽ ٻنهي ڀائرن کي نرميءَ سان ۽ حڪمت سان ڳالهائڻو آهي، ته جيئن فرعون نصيحت قبول ڪري يا الله کان ڊڄي۔

3) هن آيت مان حاصل ٿيندڙ فائدا:

• الله جي مدد ۽ ياد سان ئي ڪاميابي آهي: جڏهن به اسان ڪنهن نيڪ ڪم جو ارادو ڪريون، ته الله جي ياد ۽ مدد کي وس نه ڪريون۔
• دعوت ۾ استقامت: اسلام ڏانهن دعوت ڏيڻ ۾ ڪڏهن به سستي نه ڪرڻ گهرجي، چاهي مخالف ڪيترو به سرڪش هجي۔
• نرمي ۽ حڪمت: سخت دل واري شخص سان به نرميءَ ۽ حڪمت سان ڳالهائڻ گهرجي، ته جيئن دلين تي اثر پوي۔
• ڀائرن ۽ ساٿين جو تعاون: نيڪ ڪمن ۾ گڏجي ڪم ڪرڻ ۽ هڪ ٻئي جو ساٿ ڏيڻ الله کي پسند آهي۔
• الله جو ذڪر دل جو سڪون ۽ طاقت آهي: جيڪو الله کي ياد رکندو آهي، تنهن جي دل مضبوط ۽ پائيدار رهندي آهي۔

اهڙيءَ طرح هي آيت اسان کي سيکاريندي آهي ته الله جي رستي ۾ جدوجهد ۽ دعوت جو ڪم ڪندي، سستي ۽ غفلت کان پاسو ڪريون، ۽ هميشه الله جي ياد ۾ رهون۔