سوره انبیا — آیه 104

معانی کلمات:

• نَطْوِي: تا میکنیم، در هم میپیچیم.
• السِّجِلِّ: صحیفه و نامهای که مطلب در آن نوشته شده است.
• لِلْکُتُبِ: برای آنچه نوشته شده؛ یعنی همانند در هم پیچیدنِ صحیفهای که نوشتهها در آن است.
• نُعِیدُهُ: آن را بازمیگردانیم.

تفسیر آیه:

این آیه به یکی از هولناکترین رویدادهای روز قیامت اشاره دارد؛ روزی که آسمانها در هم پیچیده میشود، همانگونه که یک طومار یا صحیفه نوشتهشده را جمع میکنند و در هم میپیچند. ستارگان و اجرام آسمانی محو میشوند و نظم کائنات به پایان میرسد. در آن روز، خداوند همه انسانها را از قبرها برمیانگیزد و آنان را به همان هیئت و شکلی که نخستین بار آفریده بود، بازمیگرداند؛ بدون هیچ کموکاستی. این بازآفرینی، نه یک آفرینش تازه، بلکه بازگرداندنِ همان خلقت اولیه است. خداوند این وعده را بر خود واجب کرده است و آن را حتماً انجام خواهد داد؛ زیرا او بر هر کاری تواناست و هیچگاه از وعده خود تخلف نمیکند. این آیه در ادامه بشارتی است که فرشتگان به مؤمنان میدهند و آنان را از ترس و وحشت آن روز بزرگ ایمن میسازند.

فواید و پیامهای آیه:

• قدرت بیپایان خداوند: این آیه یادآور عظمت و قدرت الهی است؛ خدایی که آسمانهای پهناور را چون طوماری در هم میپیچد، قطعاً بر بازآفرینی انسان نیز تواناست. این حقیقت، ایمان به معاد را در دل مؤمن تقویت میکند.
• آسانی بازآفرینی برای خدا: همانگونه که آغاز آفرینش برای خداوند هیچ زحمتی نداشت، بازگرداندنِ دوباره مخلوقات نیز برای او آسان است. این نکته، دل انسان را به امید رستاخیز و دیدار پروردگار روشن میسازد.
• وعده صادق الهی: خداوند وعده بازگرداندن خلقت را بر خود واجب کرده است؛ این نشانهای از لطف و رحمت اوست که بندگانش را به پاداش و جزای نیک امیدوار میسازد و آنان را به ایمان و عمل صالح ترغیب میکند.
• آرامش دل مؤمن: مؤمن با دانستن اینکه پایان جهان به دست خداوند حکیم و تواناست، از هراس و نگرانی نسبت به آینده رهایی مییابد و با قلبی مطمئن به سوی پروردگار خود میشتابد.