سوره انبیا — آیه 102

معانی کلمات:

• حَسِیس: صدای آهسته و خفیفِ شعلههای آتش که از دور به گوش میرسد.
• اشْتَهَت: میل کرد، خواست و آرزو کرد.
• خَالِدُونَ: جاودانگان، ماندگاران برای همیشه.

تفسیر آیه:

خداوند متعال در این آیه کریمه، حال خوش و خوشنودی اهل بهشت را پس از ورود به بهشت بیان میکند و میفرماید که آنان صدای آتش جهنم را نمیشنوند؛ نه صدای شعلههای سوزان آن را و نه صدای فریاد و نالههای دوزخیان را. آنان در آن چنان آرامش و امنیتی دارند که هیچ صدای ناخوشایندی به گوششان نمیرسد و از هر آنچه موجب ناراحتی و ترس باشد، در اماناند. در عوض، آنان در میان نعمتها و لذتهایی قرار دارند که دلشان میخواهد و آرزوی آن را دارند؛ از انواع خوردنیها، نوشیدنیها، همسران پاک و زیبا، باغهای سرسبز و کاخهای باشکوه و هر آنچه روح و جانشان طلب کند. و این نعمتها نه موقتی است و نه پایانی دارد؛ بلکه آنان برای همیشه و جاودانه در این نعمتها ماندگارند و هرگز از آن بیرون نخواهند شد و هیچگونه نقصان و زوالی به آن راه نخواهد یافت.

فواید و درسهای آیه:

• این آیه مژدهای بزرگ برای مؤمنان است که نتیجهی صبر و تقوا در دنیا، رسیدن به آرامش و نعمتی جاودان است که هیچ اندوه و ترسی با آن آمیخته نیست.
• نشان میدهد که خداوند نه تنها عذاب را از مؤمنان دور میکند، بلکه حتی صدای آن را نیز به گوش آنان نمیرساند تا هیچ نگرانی و اضطرابی به قلبشان راه نیابد؛ این لطف و رحمت الهی است.
• بیانگر این است که نعمتهای بهشت بر اساس خواست و میل خود انسانهاست؛ یعنی خداوند به مؤمنان آنقدر کرامت میکند که هر چه بخواهند و دوست داشته باشند، برایشان فراهم است.
• تأکید بر جاودانگی نعمتها، انگیزهای قوی برای پایداری بر ایمان و عمل صالح در زندگی کوتاه دنیاست تا انسان با چشمپوشی از لذتهای زودگذر، به سعادت ابدی دست یابد.