Сураи Аль-Хаджж — Оят 67

1. Маънои калимаҳои мушкил:

• أُمَّةٍ: гурӯҳе аз мардум, ки дорои дину шаръияти муштарак ҳастанд.
• مَنسَكًا: ибодат ва шаръияте, ки банда ба он амал мекунад; инчунин ба маънои ҷои қурбонӣ ва усулҳои ибодат меояд.
• نَاسِكُوهُ: амалкунандагони он ибодат ва шаръият.
• فَلَا يُنَازِعُنَّكَ: пас набояд бо ту баҳсу ҷидол кунанд.
• الْأَمْرِ: кор, яъне дар масъалаи шаръият ва қурбонӣ.
• هُدًى مُّسْتَقِيمٍ: роҳи рост ва дуруст, ки ҳеҷ каҷию инҳирофе надорад.

1. Тафсири оят:

Худованд мефармояд, ки барои ҳар як гурӯҳи мардум аз умматҳои гузашта шаръият ва ибодате муқаррар кардаем, ки онҳо худ ба он амал мекарданд. Пас, эй Паёмбар, мушрикон ва аҳли дигар динҳо набояд бо ту дар бораи шаръияте, ки аз ҷониби Аллоҳ ба ту нозил шудааст, баҳсу ҷидол кунанд; зеро ту ба ҳақ сазовортарӣ аз онҳо, чунки онҳо бар ботиланд ва ту бар ҳақ ҳастӣ. Инчунин, дар ривояте омадааст, ки мушрикон ба Паёмбар (с) эътироз карданд, ки шумо он чиро, ки худатон куштаед, мехӯред, вале он чиро, ки Аллоҳ куштааст (яъне мурдор), намехӯред? Пас ин оят нозил шуд, ки дар ин амр бо ту набояд ҷидол кунанд. Сипас Худованд фармон медиҳад: мардумро ба сӯи Парвардигорат ва ба дини Ӯ даъват кун. Ҳамоно ту бар роҳи рост ва дурусте ҳастӣ, ки ҳеҷ каҷию инҳирофе дар он нест.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки Аллоҳ барои ҳар уммат шаръият ва ибодати мувофиқ муқаррар кардааст ва ин ҳикмати Илоҳӣ аст.
• Мусулмон бояд ба шаръияти худ боварӣ дошта бошад ва аз ҷидолу баҳси беҳуда бо аҳли дигар динҳо парҳез кунад.
• Даъвати мардум ба сӯи Аллоҳ ва ихлос дар ибодат вазифаи асосии ҳар мусулмон аст.
• Паёмбар (с) ва пайравони ӯ бар роҳи рост қарор доранд, ки ин неъмати бузурги Аллоҳ аст.
• Ин оят ба мусулмонон умед ва итминон мебахшад, ки дини онҳо ҳақ ва роҳи онҳо рост аст, ва онҳоро ба сӯи некӣ ва ҳидоят ҳидоят мекунад.