Сураи Аль-Муминун — Оят 58

1. Маънои калимаҳо:

— «آيَاتِ»: нишонаҳо, оятҳои Қуръон ва далелҳои равшани Парвардигор.

— «يُؤْمِنُونَ»: имон меоваранд, яъне тасдиқ мекунанд ва боварӣ доранд.

1. Тафсири оят:

Ин оят сифати бандагони солеҳ ва муъминонро баён мекунад, ки онҳо ба оятҳои Парвардигорашон — яъне ба оятҳои Қуръони Карим ва нишонаҳои равшани Худованд — имон меоваранд. Онҳо ин оятҳоро тасдиқ мекунанд, ба онҳо боварӣ доранд ва тибқи онҳо амал мекунанд. Имонашон танҳо дар забон нест, балки дар дил ҷой гирифта, дар амал зоҳир мешавад. Онҳо ҳар ояти Парвардигорро роҳнамои ҳақ ва сабаби наздикӣ ба Худованд медонанд ва ҳеҷ гоҳ ба он шак намекунанд.

1. Фоидаҳо:

— Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ба оятҳои Қуръон бо дили кушод имон оварем ва онҳоро тасдиқ кунем.

— Имон ба оятҳои Худованд сабаби саодати дунёву охират аст ва бандаро ба амали нек ҳидоят мекунад.

— Қуръонро бояд на танҳо хонд, балки ба он бовар кард ва тибқи он зиндагӣ намуд.

— Ин сифат моро ба муъминони ростқавл наздик мекунад ва дар дилҳо муҳаббати Қуръонро зиёд мегардонад.