سورت نور — آیت 10

د معنا کلمې:

• فضل: مهرباني، احسان، نعمت.
• تواب: ډېر توبه قبلوونکی.
• حکیم: په هر کار کې ښه پوه، په خپلو خبرو او کړنو کې حکمت لرونکی.

د آیت تفسیر:

که د الله فضل او رحمت پر تاسو باندې نه وای، او دا چې الله ډېر توبه قبلوونکی او حکمت والا دی، نو ستاسو په دې ګناهونو به یې سزا نازله کړې وای او تاسو به یې رسوا کړي وای. خو د هغه فضل او رحمت له برکته یې پر تاسو باندې مهرباني وکړه، ستاسو ګناهونه یې پټ کړل، او تاسو ته یې د توبې او بېرته راګرځېدو لاره پرانیسته. هغه په خپل شرعي حکم کې حکمت لري، ځکه چې د لعان (د میړه او ښځې ترمنځ د تورنولو حکم) په شان یې یو حکم مقرر کړی چې په هغه کې د بندګانو لپاره اسانتیا او رحمت دی، او که چېرې د هغه فضل او رحمت نه وای، نو د دروغجنو خلکو د سزا او رسوا کولو لپاره به یې سمدستي عذاب رالېږلی وای.

فايدې:

1. د الله فضل او رحمت د بندګانو پر سترګو دی، او هغه خپل بندګان د دوی د ګناهونو له امله سمدستي نه نیسي، بلکې د توبې او بېرته راګرځېدو فرصت ورکوي.
2. الله ډېر توبه قبلوونکی دی؛ هر څوک چې له ګناه توبه وباسي، هغه یې قبلوي او د هغه ګناهونه بخښي.
3. د الله په هر حکم کې حکمت او مصلحت دی، که څه هم د خلکو لپاره ځینې حکمونه ګران وي، خو په حقیقت کې د دوی په ګټه دي.
4. دا آیت مومنانو ته د الله د رحمت او بخښنې هیله ورکوي او هغوی هڅوي چې له ګناهونو توبه وباسي او الله ته رجوع وکړي.