Сураи Ан-Нур — Оят 13

1. Маънои калимаҳо:

• لَوْلَا: ҳарфест барои ташвиқ ва таҳрик, маънои «чаро на» ё «бояд мекарданд»-ро дорад.
• جَاءُوا: оварданд, ҳозир карданд.
• عَلَيْهِ: бар он, яъне бар он туҳмат ва сухане, ки гуфтанд.
• أَرْبَعَةِ شُهَدَاءَ: чор шоҳид. Дар шариат шоҳид бояд одил ва боинсоф бошад.
• فَإِذْ: пас чун, агар.
• الْكَاذِبُونَ: дуруғгӯён, дурӯғгӯйҳо.

1. Тафсири оят:

Аллоҳи таъоло дар ин оят ба онҳое, ки ба покдоманӣ ва исмати модари мӯъминон Оиша (розияллоҳу анҳо) туҳмат заданд, рӯй оварда мефармояд: чаро онҳо барои исботи даъвои худ чор шоҳиди одил ҳозир накарданд? Ҳар гоҳ сухане чунин бузург ва хатарнок гуфта мешавад, бояд барои он далели қатъӣ ва шоҳидони боэътимод оварда шавад. Пас чун онҳо натавонистанд чор шоҳид биёранд — ва ҳаргиз ҳам наметавонанд биёранд — пас онҳо дар назди Аллоҳ ва дар ҳукми Ӯ дуруғгӯёнанд. Ҳатто агар дар дили худ гумон кунанд, ки рост мегӯянд, дар ҳукми шариат ва дар назди Аллоҳ дуруғгӯй ҳисобида мешаванд, зеро Аллоҳ таъоло ба онҳо ҳаром кардааст, ки чунин сухани бузургро бе чор шоҳид ба забон оваранд. Ин оят шадидияти ҷазоро барои туҳмат ва қазоват нишон медиҳад ва покии хонадони паёмбар (с) ва модари мӯъминонро таъкид мекунад.

1. Фоидаҳо ва дарсҳо:

• Ислом ба номус ва обрӯи одамон, хусусан занони покдоман, аҳамияти бузург медиҳад.
• Барои исботи туҳмат ва даъвоҳои бузург далели қатъӣ ва шоҳидони одил лозим аст, на гуфтори беасос.
• Ҳар сухане, ки ба обрӯи касе зарар мерасонад, бояд бо адолат ва эҳтиёт гуфта шавад.
• Дуруғгӯӣ дар назди Аллоҳ гуноҳи бузург аст, ҳатто агар касе худро ростгӯй пиндорад.
• Ин оят моро тарбият мекунад, ки аз шунидани шайъу шӯҳрат ва паҳн кардани хабарҳои беасос худдорӣ кунем.
• Покии хонадони паёмбар (с) далели равшани ҳақиқати Ислом ва эътибори он аст.
• Ислом дини адолат, покдоманӣ ва эҳтироми ҳуқуқи инсон аст; пайравӣ ба он сабаби саодати дунё ва охират мегардад.