Сураи Ан-Нур — Оят 20

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• Фазл — лутфу неъмати бузурги Худованд, ки бандагонашро бе сазоворӣ ато мекунад.
• Раҳмат — меҳрубонӣ ва дилсӯзии Худованд нисбат ба бандагонаш.
• Рауф — аз сифатҳои Худованд, ки маънои нихоят меҳрубону дилсӯз буданро дорад; рафъат аз раҳмат қавитар аст.
• Раҳим — бахшандаи бепоён, ки раҳматаш ҳама чизро фаро гирифтааст.

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол дар ин оят ба бандагони худ хитоб мекунад ва мефармояд: агар лутфу неъмати Худо бар шумо набуд ва агар раҳмати Ӯ шуморо фаро намегирифт, ва агар Худо нисбат ба шумо нихоят меҳрубону дилсӯз набуд, ҳатман шуморо ба сабаби хатоҳоятон фавран ҷазо медод ва азоб мерасонид. Ин оят пас аз ҳодисаи буҳтони (ифк) нозил шудааст, ки дар он баъзе муъминон ба хатое гирифтор шуданд ва Худованд бо лутфу раҳмати худ онҳоро набахшид, балки тавбаашонро қабул кард ва аҳкому пандҳои худро барояшон равшан сохт. Пас, агар фазлу раҳмати Худо ва сифатҳои Рауфу Раҳим будани Ӯ намебуд, ҳеҷ гунаҳкоре ба тавба фурсат намеёфт ва ҳама фавран ҳалок мешуданд. Ин оят далели он аст, ки Худованд на танҳо дар охират, балки дар ҳамин дунё низ бо бандагони муъмини худ раҳм мекунад ва ба онҳо мӯҳлат медиҳад, то тавба кунанд ва ба роҳи рост баргарданд.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва одамонро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

• Худованд на танҳо одил, балки Рауфу Раҳим аст — яъне на танҳо адолат мекунад, балки пеш аз ҷазо раҳм мекунад ва мӯҳлат медиҳад.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки ҳеҷ гоҳ аз раҳмати Худо ноумед нашавем, зеро Ӯ ҳамеша омода аст тавбаи бандагонашро қабул кунад.
• Фазлу раҳмати Худо бар ҳама амалҳои мо пешӣ мегирад; агар Ӯ мехост, метавонист фавран ҷазо диҳад, аммо бо лутфи худ ба мо фурсат медиҳад.
• Ин оят моро ба шукргузорӣ ва тавба ташвиқ мекунад, зеро ҳар лаҳзае, ки зиндаем, фурсати тавба ва ба даст овардани раҳмати Худост.
• Худованд бандагони худро дӯст медорад ва мехоҳад онҳо ба роҳи рост оянд; ин муҳаббати Худо ба бандагонаш дили инсонро ба ислом гарм мекунад.
• Қуръон китобест, ки на танҳо аҳком, балки раҳмату меҳрубонии Худоро низ ба мо нишон медиҳад; хондани он ва амал кардан ба он сабаби бахшоиш ва раҳмати Худованд мегардад.