Сураи Ан-Нур — Оят 47

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• «آمَنَّا»: имон овардем, яъне бо забон эътироф кардем ва дар дил бовар кардем.
• «أَطَعْنَا»: итоат кардем, фармонбардорӣ намудем.
• «يَتَوَلَّى»: рӯй мегардонад, итоатро тарк мекунад ва аз қабули ҳукм сар мепечад.
• «فَرِيقٌ»: гурӯҳе, тоифае аз мардум.
• «مِن بَعْدِ ذَٰلِكَ»: баъд аз он гуфтор ва даъвои худ.

1. Тафсири оят:

Худованд дар ин оят аз ҳоли мунофиқон хабар медиҳад, ки онҳо бо забон мегӯянд: «Ба Худо ва ба Паёмбар имон овардем ва итоат кардем». Аммо ин гуфтори онҳо танҳо дар забон аст, на аз дили пок. Баъд аз ин даъво, гурӯҳе аз онҳо аз фармони Худо ва Паёмбар рӯй мегардонанд ва ҳукми Ӯро қабул намекунанд, махсусан дар масъалаҳое чун ҷиҳод ва дигар амрҳои динӣ. Пас Худованд чунин одамонро мӯъмин намешуморад, ҳарчанд онҳо худро мӯъмин бихонанд. Зеро имон танҳо гуфтори забон нест, балки имон бояд дар дил ҷой гирад ва дар амал зоҳир шавад. Ҳар кас ба Худо ва Паёмбар имон овардааст, бояд фармонҳои онҳоро низ амалӣ кунад ва аз ҳукми онҳо сар напечад. Агар касе даъвои имон кунад, вале дар амал итоат накунад ва аз фармони Худо рӯй гардонад, пас ӯ дар ҳақиқат мӯъмин нест.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меоянд ва мардумро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

• Имон танҳо гуфтори забон нест, балки эътиқоди дил ва амали нек аст. Ин моро водор мекунад, ки имонро дар ҳаёти худ зоҳир кунем.
• Итоат ба Худо ва Паёмбар нишонаи имон аст. Ҳар кас имон дорад, бояд фармонҳои онҳоро дӯст дорад ва ба ҷо оварад.
• Мунофиқӣ хатарнок аст ва Худованд онро мазаммат кардааст. Ин моро огоҳ мекунад, ки аз дуруғгӯӣ ва дурандешӣ дар дин эҳтиёт кунем.
• Қуръон роҳи рост ва ҳақиқатро нишон медиҳад ва моро аз ҳар гуна фиреб ва риёкорӣ нигоҳ медорад.
• Ин оят моро ташвиқ мекунад, ки дар дин самимӣ бошем ва ҳақиқатро қабул кунем, то аз ҷумлаи мӯъминони ростқавл гардем.