Сураи Ан-Нур — Оят 48

1. Маънои калимаҳое, ки шарҳ талаб мекунанд:

— «دُعُوا»: даъват карда шуданд, фарёд карда шуданд.

— «فَرِيقٌ»: гурӯҳе, бахше аз мардум.

— «مُّعْرِضُونَ»: рӯйгардонҳо, касоне ки аз қабули ҳақ рӯй мегардонанд.

1. Тафсири оят:

Худованд дар ин оят ҳоли мунофиқонро баён мекунад, ки ҳангоме онҳо ба сӯи ҳукми Худо ва Паёмбари Ӯ даъват карда шаванд, то Расули Худо (с) дар миёни онҳо дар ихтилофоташон ба ҳақ ҳукм кунад, ногаҳон гурӯҳе аз онҳо рӯй мегардонанд ва аз қабули ин ҳукм сар мекашанд. Ин рӯйгардонӣ аз он сабаб аст, ки онҳо мунофиқ буданд ва аз он метарсиданд, ки ҳукми Худо бар зидди манфиатҳои ноҳақи онҳо баромада, ҳақро бар онҳо возеҳ созад. Ҳол он ки ҳукми Худо ва Паёмбари Ӯ ҳақ аст ва ҳеҷ шакке дар он нест, вале дили бемор ва нафси ҳақгурез аз қабули он сар мекашад.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят нишон медиҳад, ки муъмин бояд ҳамеша ба ҳукми Худо ва Паёмбари Ӯ (с) розӣ бошад ва аз он рӯй нагардонад, зеро дар қабули ҳукми Худо наҷот ва саодати дуняву охират аст.

— Ҳақро пазируфтан нишонаи имон ва ростқавлӣ аст, ва рӯй гардондан аз ҳақ нишонаи мунофиқӣ ва кибр аст.

— Ислом дини адолат ва ҳақ аст; ҳар ки ба он даъват шавад, бояд бо дили кушод ва итоат қабул кунад.

— Ин оят моро тарғиб мекунад, ки дар ҳаёти худ ҳукми Худоро ҳоким гардонем ва аз ҳавои нафс ва манфиатҳои шахсӣ дурӣ ҷӯем, то аз ҷумлаи рӯйгардонҳо набошем.

— Қуръон китоби ҳидоят ва раҳмат аст; ҳар ки ба он рӯ оварад, роҳи рост ёфта, ва ҳар ки аз он рӯй гардонад, дар зиён аст.