Сураи Ан-Нур — Оят 49

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

— «مُذْعِنِينَ»: фурӯтан ва итоаткунанда, яъне бо тезӣ ва хоҳиши дил ба ҳукм итоат мекунанд.

1. Тафсири оят:

Агар ҳақ ба тарафи онҳо бошад ва донанд, ки ҳукм ба фоидаи онҳо бароварда мешавад, онҳо бо тезӣ ва фурӯтанӣ назди Паёмбар (с) меоянд ва ба ҳукми ӯ итоат мекунанд. Ин аз он сабаб аст, ки онҳо яқин доранд, ки Паёмбар (с) ҳамон тавре ки бар зидди онҳо ба ҳақ ҳукм мекунад, ба фоидаи онҳо низ ба ҳақ ҳукм мекунад. Пас, итоати онҳо на аз рӯи ростқавлӣ ва таслим ба ҳақ аст, балки танҳо аз манфиати шахсӣ сарчашма мегирад.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меоянд:

— Ин оят нишон медиҳад, ки баъзе одамон ҳақро танҳо вақте қабул мекунанд, ки ба манфиати онҳо бошад; вақте ҳақ ба зиёни онҳо бошад, аз он рӯй мегардонанд.

— Аз ин оят мефаҳмем, ки адолати Паёмбар (с) комил буд: ҳам ба фоида ва ҳам ба зиёни одамон ба ҳақ ҳукм мекард.

— Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ҳақро дар ҳар ҳолат — хоҳ ба фоидаи мо бошад, хоҳ ба зиёни мо — қабул кунем ва ба он таслим шавем.

— Ислом дини ҳақ ва адолат аст; ҳар касе ба он рӯ оварад, оромии дил ва роҳи дурустро меёбад.