Сураи Ан-Нур — Оят 50

1. Маънои калимаҳои душворфаҳм:

• مَرَضٌ — беморӣ; дар ин ҷо мақсад нуфоқ ва дурангӣ дар дил аст.
• ارْتَابُوا — шак карданд, дудила шуданд.
• يَحِيفَ — аз ҳад зиёд кунад, ҷафо кунад, беадолатӣ кунад.
• الظَّالِمُونَ — ситамгарон, золимон.

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол дар ин оят аз ҳоли он гурӯҳе сухан мегӯяд, ки аз ҳукми Худо ва Паёмбараш рӯй мегардонанд ва ба ҳукми онҳо тан намедиҳанд. Пас мепурсад: оё дар дилҳои онҳо беморӣ — яъне нуфоқ ва дурангӣ — вуҷуд дорад? Ё онҳо дар паёмбарӣ ва рисолати Муҳаммад (с) шак кардаанд? Ё аз он метарсанд, ки Худо ва Паёмбараш дар ҳукм ба онҳо ситам кунанд ва аз ҳақ берун раванд?

Сипас Худованд ҳамаи ин гумонҳоро рад мекунад ва мефармояд: не, ҳеҷ яке аз инҳо сабаб нест. Балки онҳо худашон ситамгаронанд. Онҳо аз ҳукми ҳақ рӯй мегардонанд ва аз саркашӣ ва ҷинояти худ ба ҳукми Худо ва Паёмбараш тан намедиҳанд. Ин оят нишон медиҳад, ки сабаби асосии рӯйгардонӣ аз ҳукми шариат на тарс аз беадолатӣ, балки худи ситам ва зулми онҳост.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят моро огоҳ мекунад, ки ҳангоми рӯй гардондан аз ҳукми Худо бояд ба дили худ назар кунем ва бибинем, ки оё бемории нуфоқ, шак ё кибр дар он ҷо нест.
• Нишон медиҳад, ки ҳукми Худо ва Паёмбараш (с) ҳамеша адолатнок аст ва ҳеҷ ситам дар он нест; пас тарс аз беадолатии он беасос аст.
• Моро тарғиб мекунад, ки ба ҳукми шариат бо дили кушод ва ризоият тан диҳем ва аз саркашӣ ва худписандӣ дурӣ ҷӯем.
• Ин оят исломро ҳамчун дини адолат ва ҳақ муаррифӣ мекунад, ки ҳар кас ба он рӯ оварад, роҳи рост ва наҷотро меёбад.