Сураи Аль-Фуркан — Оят 23

1. Маънои калимаҳо:

• وَقَدِمْنَا: рӯй овардем, қасд кардем.
• هَبَاءً: ғуборе, ки дар рӯшноии офтоб дида мешавад.
• مَنثُورًا: пароканда, парешон.

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол мефармояд, ки дар рӯзи қиёмат ба ҳамаи аъмоле, ки кофирон дар дунё анҷом додаанд, рӯй меоварад — аъмоли некӯе чун садақа, силаи раҳм ва дигар корҳои хайр. Аммо азбаски ин аъмол бо имон ба Худо ва ихлос барои Ӯ ҳамроҳ набудаанд, онҳо дар охират ҳеҷ суде намерасонанд. Худованд ин аъмолро мисли ғубори парокандае қарор медиҳад, ки дар рӯшноии офтоб аз тирезаи хона дида мешавад ва ба зудӣ нест мегардад. Яъне, ин аъмол дар пеши назари онҳо ботил ва беасар мешаванд ва ҳеҷ подоше барои онҳо нахоҳад буд. Сабаби ин он аст, ки амали нек дар охират танҳо дар сурате суд мерасонад, ки бо имон ба Худованди ягона, ихлос барои Ӯ ва пайравӣ аз Расули Худо (с) ҳамроҳ бошад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят ба мо меомӯзад, ки ҳар амали нек бояд бо имон ва ихлос барои Худо анҷом дода шавад, вагарна дар охират беарзиш хоҳад буд.
• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки пеш аз ҳама ба тавҳид ва имон ба Худо таваҷҷуҳ кунем ва сипас аъмоли солеҳро анҷом диҳем.
• Ин оят нишон медиҳад, ки Худованд одил аст ва ҳеҷ амалеро беподош намегузорад, аммо аъмоли кофиронро ба сабаби куфрашон ботил мегардонад.
• Ин оят моро водор мекунад, ки дар ҳаёти дунё ба аъмоли худ аҳамият диҳем ва онҳоро бо нияти пок ва барои ризои Худо анҷом диҳем, то дар охират сазовори подоши нек гардем.
• Ин оят ҳамчунин ба мо мефаҳмонад, ки неъматҳои дунё ва аъмоли нек дар сурате арзиш доранд, ки бо имон ва ихлос ҳамроҳ бошанд; вагарна мисли ғубори пароканда нест мешаванд.