Сураи Аль-Фуркан — Оят 31

1. Маънои калимаҳо:

• وَكَذَٰلِكَ — ва ҳамин тавр, ба ин монанд.
• جَعَلْنَا — қарор додем, сохтем.
• عَدُوًّا — душман.
• الْمُجْرِمِينَ — гуноҳкорон, ситамгарон, яъне онҳое ки бо куфру исён худро ба ҳалокат дучор кардаанд.
• وَكَفَىٰ بِرَبِّكَ — ва Парвардигори ту кофист, ки кофӣ аст.
• هَادِيًا — ҳидояткунанда, роҳнамо.
• نَصِيرًا — ёрӣкунанда, мададгор.

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол дар ин оят Паёмбари худро тасаллӣ медиҳад ва мефармояд: ҳамон тавре ки барои ту — эй Муҳаммад — аз байни мардуми гуноҳкори қавмат душманон қарор додем, барои ҳар паёмбари пеш аз ту низ душмане аз ҷумлаи гуноҳкорон ва ситамгарон қарор дода будем. Ин суннати Худованд дар миёни паёмбарон аст: ҳар паёмбар душманоне доштааст, ки ӯро озор додаанд ва мардумро аз роҳи ӯ боздоштаанд. Пас ту низ дар ин озмоиш танҳо нестӣ, балки ҳамчун бародарони паёмбари худ сабр кун, зеро ин роҳи ҳамаи паёмбарон будааст. Ва Парвардигори ту барои ҳидоят кардани ту ба роҳи рост ва ёрӣ доданат бар душманонат кофист. Ӯст ки туро ба ҳақ роҳнамоӣ мекунад ва дар муқобили душманонат пирӯз мегардонад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят ба мӯъминон тасаллӣ медиҳад, ки душмании бадхоҳон ва гуноҳкорон чизе нав нест, балки суннати илоҳӣ дар ҳаққи ҳамаи паёмбарон будааст; пас бояд сабр кунанд.
• Нишон медиҳад, ки роҳи даъват ба ислом ҳамеша бо машаққат ва мухолифат ҳамроҳ будааст, аммо ин боиси суст шудани иродаи даъваткунандагон намешавад.
• Худованд худ кофист барои ҳидоят ва ёрӣ; банда бояд танҳо ба Ӯ таваккул кунад ва аз Ӯ мадад бихоҳад.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки душманони ҳақ ҳамеша аз ҷумлаи гуноҳкорон будаанд ва ин боиси афзоиши боварии мо ба роҳи ҳақ мегардад.
• Ваъдаи ёрии Худованд ба паёмбарон ва пайравони онҳо нишонаи раҳмати Ӯст, ки ҳеҷ гоҳ бандагони содиқи худро танҳо намегузорад.