Сураи Аль-Фуркан — Оят 30

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• مَهْجُورًا (маҳҷуран): таркшуда, партофташуда, яъне чизе ки аз он рӯй гардонда шудааст ва ба он аҳамият дода намешавад.
• اتَّخَذُوا (иттахазӯ): гирифтанд, қарор доданд, яъне онро ба ҳолати таркшудагӣ қабул карданд.
• قَوْمِي (қавмӣ): мардуми ман, халқи ман.

1. Тафсири оят:

Дар ин ояти карима Парвардигор аз забони Паёмбари худ Муҳаммад (с) хабар медиҳад, ки ӯ дар рӯзи қиёмат ба Парвардигори худ шикоят карда мегӯяд: «Эй Парвардигоро, бегумон мардуми ман — яъне қавми Қурайш, ки Ту маро ба сӯи онҳо фиристодӣ — ин Қуръонро тарк карданд ва аз он рӯй гардонданд». Онҳо на ба он гӯш доданд, на дар он андеша карданд ва на ба муқтазои он амал намуданд. Ин шикояти Паёмбар (с) нишонаи андӯҳи амиқи ӯ барои ҳидояти қавмаш ва ҳамзамон боиси огоҳии бузург барои касонест, ки Қуръонро тарк мекунанд ва аз он ғофил мемонанд. Ҳар касе ки Қуръонро тарк кунад — хоҳ бо гӯш надодан ба он, хоҳ бо андеша накардан дар маъноҳояш ва хоҳ бо амал накардан ба аҳкоми он — дар ҳақиқат ба ҳамон роҳе рафтааст, ки қавми Паёмбар (с) рафта буданд ва ин амал боиси шикояти Паёмбар (с) дар рӯзи қиёмат мегардад.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва одамонро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

• Қуръони карим неъмати бузурги Худованд барои инсонҳост ва бояд онро бо дилу ҷон қабул кард, на тарк намуд.
• Хондани Қуръон, андеша кардан дар маъноҳои он ва амал ба аҳкоми он сабаби саодати дунё ва охират мегардад.
• Тарк кардани Қуръон на танҳо як амали ношоиста, балки боиси шикояти Паёмбар (с) дар пешгоҳи Парвардигор мешавад.
• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки Қуръонро ҳамчун роҳнамои ҳаёт қабул кунем ва аз он ғофил нашавем.
• Ҳар як мусулмон бояд кӯшиш кунад, ки Қуръонро ҳар рӯз тиловат кунад, маънои онро фаҳмад ва ба он амал намояд, то аз ҷумлаи касоне набошад, ки Қуръонро тарк кардаанд.