Сураи Аль-Фуркан — Оят 56

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• مُبَشِّرًا — хушхабардиҳанда, башоратгар.
• نَذِيرًا — огоҳкунанда, бимдиҳанда.

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол ба Паёмбари худ Муҳаммад (с) муроҷиат карда мефармояд, ки Мо туро на барои ҳукмронӣ бар мардум ва на барои маҷбур кардани онҳо ба имон фиристодем, балки танҳо барои он фиристодем, ки хушхабаррасон бошӣ ба муъминон — ба онҳое, ки ба Худо имон меоваранд ва амалҳои некӯ анҷом медиҳанд, ки дар охират баҳри онҳо биҳишт омода аст; ва огоҳкунанда бошӣ ба кофирон ва гуноҳкорон — ба онҳое, ки аз фармони Худо сар мепечанд ва роҳи куфру исёнро пеш мегиранд, ки дар охират азоби дӯзах онҳоро интизор аст. Пас вазифаи асосии Паёмбар (с) расонидани паёми Худо ба мардум аст — бо башорат ба некӯкорон ва бим додан ба бадкорон, на ҳукмронӣ бар дилҳои онҳо.

1. Фоидаҳои оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки рисолати Паёмбар (с) рисолати раҳмат ва ҳидоят аст, на зӯроварӣ ва маҷбурсозӣ.
• Худованд бандагони худро ба роҳи рост даъват мекунад, вале интихоби роҳро ба худи инсон вогузор кардааст — ҳар кас бихоҳад имон меорад ва ҳар кас бихоҳад, рад мекунад.
• Дар ин оят тавозуни байни умед ва тарс нишон дода шудааст: хушхабар барои некӯкорон ва огоҳӣ барои бадкорон — то ки инсон ҳамеша ба сӯи некӣ майл кунад ва аз бадӣ дурӣ ҷӯяд.
• Ин оят моро водор мекунад, ки ба паёми Паёмбар (с) бодиққат гӯш диҳем ва аз он пайравӣ кунем, зеро он паём барои саодати дунявӣ ва ухравии мо фиристода шудааст.
• Инчунин ин оят ба мо меомӯзад, ки дар даъвати дигарон ба Худо бо нармӣ ва хушхулқӣ муносибат кунем, на бо зӯрӣ ва таҳдид.