Surat Al-Furqan — Ayat 56

1. Tetembungan kang perlu dimangerteni:

• مُبَشِّرًا (mubasysyiran): wong kang menehi kabar bungah.
• نَذِيرًا (nadziran): wong kang menehi pepeling utawa peringatan.

1. Tafsir ayat:

Allah SWT ngendika marang Nabi Muhammad SAW, "Lan ora Ingsun ngutus kowe, Muhammad, kajaba mung dadi juru kabar bungah lan juru pepeling." Dadi, panjenengane Nabi iku diutus dening Allah ora kanggo maksa wong supaya mlebu Islam, lan ora kanggo nguwasani atine manungsa. Tugase mung menehi kabar bungah marang wong-wong kang gelem manut marang Allah, yaiku wong-wong kang duwe iman lan nindakake amal saleh, yen dheweke bakal oleh ganjaran kang becik, yaiku swarga. Kajaba iku, panjenengane uga menehi pepeling marang wong-wong kang ora gelem manut, yaiku wong-wong kafir lan wong-wong kang nglakoni dosa, yen dheweke bakal nampa siksa, yaiku neraka. Dadi tugase Rasul iku mung ngandhani lan ngelingake, dudu meksa utawa mrentah kanthi paksa.

1. Faedah kang bisa dijupuk:

• Ayat iki nuduhake yen Islam iku agama kang kebak katresnan lan kabecikan, amarga Allah ngutus Nabi kanggo menehi kabar bungah, dudu kanggo medeni utawa nyiksa.
• Wong kang manut marang Allah bakal oleh kabar bungah, dadi kita kudu sregep nindakake kabecikan supaya oleh swarga.
• Pepeling iku wujud katresnan, amarga kanthi pepeling kita bisa ngerti lan ngendhaleni awake dhewe saka tumindak ala.
• Tugase dakwah iku mung ngandhani kanthi cara kang alus, ora perlu meksa, amarga hidayah iku saka Allah.
• Ayat iki ngajak kita supaya tansah ngarep-arep marang rahmat Allah lan ora wedi marang pepeling, amarga kabeh iku kanggo kebaikan kita ing donya lan akhirat.