Сураи Аль-Фуркан — Оят 62

1. Маънои калимаҳое, ки дар оят равшанӣ талаб мекунанд:

— «خِلْفَةً»: яъне пайиҳам омада, ҳар яке ҷои дигареро мегирад; шабу рӯз аз паси ҳам меоянд ва ҷойи якдигарро мегиранд.

— «يَذَّكَّرَ»: аз «тазаккур» аст, яъне панд гирифтан, андеша кардан ва аз оятҳои Худо ибрат гирифтан.

— «شُكُورًا»: шукр кардан, сипосгузорӣ ба Худованд барои неъматҳояш.

1. Тафсири оят:

Худованди мутаъол мефармояд, ки Ӯст он Зоте, ки шабу рӯзро пайиҳам ва аз паси якдигар офаридааст; ҳар яке ҷои дигареро мегирад ва он чи аз яке кам мешавад, ба дигаре илова мегардад. Ин пайиҳам омадани шабу рӯз барои он касонест, ки мехоҳанд панд гиранд ва андеша кунанд, то ба воситаи ин нишонаҳои бузурги Худо ба роҳи рост ҳидоят ёбанд, ё мехоҳанд шукри неъматҳои Парвардигорашонро ба ҷо оваранд. Пас, ҳар кас дар ин гардиши шабу рӯз биандешад, метавонад Худоро бишиносад ва ба Ӯ шукр гузорад.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва одамонро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

— Ин оят нишон медиҳад, ки шабу рӯз бо ҳикмати бузург офарида шудаанд ва ҳама чиз дар дасти Худованди ягона аст.

— Гардиши шабу рӯз барои инсон васоити панд гирифтан ва шукр кардан аст; ҳар рӯзи нав имконияти нав барои некӣ ва наздик шудан ба Худост.

— Дар ин оят даъват ба зикр ва шукр аст, ки ин ду роҳи асосии саодати инсон дар дунё ва охират мебошанд.

— Қуръон бо чунин оятҳои равшан дилҳоро ба андеша ва сипосгузорӣ ба Худованд ҷалб мекунад ва инсонро ба роҳи рост ҳидоят менамояд.