Сураи Аль-Фуркан — Оят 63

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• «عِبَادُ الرَّحْمَٰنِ»: бандагони Худованди меҳрубон, яъне бандагони солеҳ ва муъмини Худо.
• «هَوْنًا»: бо оромӣ, фурӯтанӣ ва вақор, на бо такаббур ва худписандӣ.
• «الْجَاهِلُونَ»: нодонон ва бехирадоне, ки бо суханони носазо ва озордиҳанда муроҷиат мекунанд.
• «سَلَامًا»: сухани некӯ ва саломатбахш, ки аз гуноҳ эмин аст.

1. Тафсири оят:

Худованди мутаъол дар ин оят сифатҳои бандагони солеҳи Худро баён мекунад. Бандагони Худованди меҳрубон онҳое ҳастанд, ки дар рӯи замин бо фурӯтанӣ, оромӣ ва вақор роҳ мераванд; дар рафтору гуфторашон такаббур ва зулм нест. Онҳо худро аз дигарон бартар намедонанд ва бо мардум бо нармӣ муносибат мекунанд. Ҳангоме ки нодонон ва бехирадон бо онҳо бо суханони дағалона ва озордиҳанда муроҷиат кунанд, онҳо ба бадӣ бадӣ ҷавоб намедиҳанд ва ба ҷангу ҷидол даст намезананд, балки сухани некӯ ва саломатбахш мегӯянд — сухане, ки худ аз гуноҳ ва хато эмин аст ва бо он аз ҷидолу низо дурӣ меҷӯянд. Ин сифатҳо нишонаи камолоти имон ва ахлоқи олӣ мебошанд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят моро тарбият мекунад, ки дар зиндагӣ фурӯтан ва бо вақор бошем ва аз такаббурӣ дурӣ ҷӯем.
• Нишон медиҳад, ки қуввати ҳақиқӣ дар худдорӣ ва некӯкорӣ аст, на дар ҷавоби бадӣ бо бадӣ.
• Моро водор мекунад, ки ҳангоми рӯ ба рӯ шудан бо нодонон ва озордиҳандагон бо нармӣ ва сухани некӯ муносибат кунем.
• Ин оят муҳаббати байни мардумро зиёд мекунад ва ҷомеаро ба сулҳу оромӣ наздик месозад.
• Ҳар касе, ки ин сифатҳоро дар худ парвариш кунад, ба бандагони ҳақиқии Худованди меҳрубон монанд мешавад ва ба савоби бузург ноил мегардад.