Сураи Аль-Фуркан — Оят 76

1. Маънои калимаҳо:

— «خَالِدِينَ»: ҷовидона мондагон, абадӣ.

— «مُسْتَقَرًّا»: ҷои ором гирифтан, макони сукунат.

— «مُقَامًا»: ҷои иқомат кардан, ҷои мондан.

1. Тафсири оят:

Ин оят дар бораи бандагони некӯкори Худованд аст, ки дар оятҳои пешина сифатҳои онҳо зикр шуда буд. Худованд ба онҳо ваъда додааст, ки дар биҳишт ҷовидона хоҳанд монд, ҳеҷ гоҳ аз он ҷо берун нахоҳанд шуд ва марг ба онҳо нахоҳад расид. Онҳо дар ҷойгоҳи олӣ ва боғҳои биҳишт қарор мегиранд, ки беҳтарин ҷои орому сукунат ва иқомат аст. Ин ҷой барои онҳо ниҳоят зебо ва писандида аст, онҳо ҳеҷ гоҳ орзуи тарк кардани онро нахоҳанд кард ва ба ҷои дигар намехоҳанд раванд.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят ба мо мефаҳмонад, ки подоши бандагони солеҳ дар охират ҷовидонӣ дар биҳишт аст, ки ҳеҷ ранҷу азоб ва ғаму андуҳ дар он нест.

— Биҳишт ҷои оромӣ ва сукунати абадӣ аст, ки Худованд онро барои бандагони некӯкораш омода кардааст.

— Ин оят моро ба сӯи некӯкорӣ ва итоат ба Худованд тарғиб мекунад, то ки мо низ ба ин ҷойгоҳи олӣ ноил гардем.

— Ваъдаи Худованд ҳақ аст ва ҳеҷ шакке дар он нест, пас бояд барои расидан ба он кӯшиш кунем.

— Ин оят дили мӯъминонро ором мекунад ва ба онҳо умеди некӯ медиҳад, ки меҳнати дунё беподош нахоҳад монд.