Сураи Аль-Фуркан — Оят 77

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• «يَعْبَأُ»: аҳамият додан, парво кардан, эътибор додан.
• «دُعَاؤُكُمْ»: дуо кардани шумо, ки дар ин ҷо маънои ибодат ва хонданро дорад.
• «لِزَامًا»: ҳатман часпанда, лозимшаванда, гирифторкунанда.

1. Тафсири оят:

Худованд ба Паёмбараш (с) мефармояд, ки ба кофирон бигӯ: Парвардигори ман ба шумо ҳеҷ аҳамияте намедиҳад ва ба шумо нигоҳ намекунад, агар дуо ва ибодати шумо набошад. Яъне, арзиши шумо назди Худо ба воситаи ибодат ва дуои шумост; дуо худи ибодат аст. Пас, чун шумо Паёмбарро дурӯғ шуморидед ва ба Худо имон наовардед, азоб ва ҷазои ин дурӯғ шуморидан ҳатман ба шумо часпида, гирифтори шуморо мегардад ва шуморо дар дунёву охират ҳалок мекунад. Ин оят таҳдид ва ҳушдорест барои онҳое, ки ҳақро инкор мекунанд.

1. Фоидаҳо:

• Дуо ва ибодат сабаби аҳамият ва арзиши инсон назди Худост.
• Худо ба ибодати бандагон ниёз надорад, балки ин бандагон ҳастанд, ки ба ибодат ва дуо ниёз доранд.
• Инкор ва дурӯғ шуморидани паёмбарон сабаби гирифтор шудан ба азоби ҳатмӣ мегардад.
• Оят моро ба сӯи дуо, ибодат ва итоат аз Худо ҳидоят мекунад, то аз азоб ва ҳалокат наҷот ёбем.
• Ин оят муҳаббат ба ислом ва Қуръонро зиёд мекунад, зеро нишон медиҳад, ки Худо ба бандагони худ раҳмдил аст ва ба воситаи дуо онҳоро ба худ наздик мегардонад.