සූරා අල්-ෆුර්කාන් — ආයාත් 77

වචනවල අර්ථ:

* ما يَعْبَأُ: තැකීමක් නොකරයි, වැදගත්කමක් නොදක්වයි.

* دُعَاؤُكُمْ: ඔබගේ ආයාචනය (නමස්කාරය සහ ඉල්ලීම).

* لِزَامًا: අනිවාර්යයෙන්ම ඇලී සිටින, නොවැළැක්විය හැකි දඬුවමක්.

අර්ථ නිරූපණය:

අල්ලාහ් තආලා තම නබි (සල්ලල්ලාහු අලෙයිහි වසල්ලම්) ට මෙසේ පැවසීමට අණ කරයි: "නබිතුමනි! ඔබ මෙම ප්‍රතික්ෂේප කරන්නන්ට මෙසේ පවසන්න: මගේ රබ් (පරමාධිපති) ඔබ ගැන කිසිසේත් තැකීමක් නොකරයි. ඔබ ඔහුට ආයාචනා කරන නිසා (එනම්, ඔහුට නමස්කාර කරන නිසා සහ ඔහුගෙන් ඉල්ලීම් කරන නිසා) පමණක් ඔහු ඔබට වැදගත්කමක් දක්වයි. එනම්, ඔහුගේ නමස්කාරය සහ ආයාචනය ඔහුගේ අයිතියයි. එය නොමැතිව මනුෂ්‍යයාට කිසිදු වටිනාකමක් නැත."

"නමුත් ඔබ (ප්‍රතික්ෂේප කරන්නන්) මෙම සත්‍යය ප්‍රතික්ෂේප කර ඇත. ඔබ අල්ලාහ්ගේ පණිවිඩකරුවන් බොරු කීවෙහුය. එබැවින් එම බොරු කීමේ ප්‍රතිඵලය වන දඬුවම අනිවාර්යයෙන්ම ඔබට ඇලී සිටිනු ඇත. එය ණයහිමියා ණයගැතියා හැර නොයන ආකාරයෙන් ඔබ හැර නොයනු ඇත. එම දඬුවම මෙලොවදී සහ පරලොවදී ඔබව වට කර ගනු ඇත."

මෙය ඔවුන්ට එරෙහිව තර්ජනයක් සහ අනතුරු ඇඟවීමකි.

උපදේශනාත්මක පාඩම්:

1. ආයාචනයේ (දුආ) උත්තමත්වය: මනුෂ්‍යයාගේ වටිනාකම තීරණය වන්නේ ඔහු අල්ලාහ්ට කරන ආයාචනය සහ නමස්කාරය මගිනි. එය නොමැතිව මනුෂ්‍ය ජීවිතය අර්ථ විරහිතය.
2. අල්ලාහ්ගේ පූර්ණ ස්වාධීනත්වය: අල්ලාහ් කිසිවෙකුගේ නමස්කාරයෙන් හෝ කීකරුකමෙන් ප්‍රයෝජන ලබන්නේ නැත. ඔහු ස්වයංපෝෂිතය. එය අපගේම යහපත සඳහාය.
3. ප්‍රතික්ෂේප කිරීමේ බරපතල ප්‍රතිවිපාක: සත්‍යය ප්‍රතික්ෂේප කිරීම හිස් කාරණයක් නොවේ. එය අනිවාර්යයෙන්ම දඬුවමට මග පාදයි. එම දඬුවමෙන් පැන යා නොහැක.
4. අල්ලාහ්ගේ දයාවේ දොරටුව: මෙම ආයාතය තුළින් අපට වැටහෙන්නේ අල්ලාහ් තම නිර්මාණයන් කෙරෙහි කොතරම් දයාන්විතද යත්, ඔවුන් ඔහුට ආයාචනා කරන තාක් කල් ඔවුන් ගැන ඔහු තැකීමක් කරන බවයි. එබැවින් අප සැමවිටම ඔහු වෙත හැරී ඔහුගෙන් ඉල්ලීම් කළ යුතුය.
5. ඉස්ලාමයේ මූලික පණිවිඩය: මෙම ආයාතය තවුහීද් (අල්ලාහ්ගේ ඒකීයත්වය) පිළිබඳ පැහැදිලි පණිවිඩයක් ලබා දෙයි. එනම්, නමස්කාරය සහ ආයාචනය එකම අල්ලාහ්ට පමණක් කළ යුතු බවයි.