Surja Esh-Shu'ara — Ajet 126

Kuptimet e fjalëve:

• Fet-tekull-llah: Kini frikë nga Allahu, duke iu bindur urdhrave të Tij dhe duke u larguar nga ndalesat e Tij.
• E ati’uni: Bindmuni mua në atë që ju kam sjellë nga Zoti im.

Tefsiri i ajetit:

Në këtë ajet, Pejgamberi Hud a.s. i drejtohet popullit të tij ‘Ad me një thirrje të përzemërt dhe të qartë, duke u kërkuar që t’i frikësohen Allahut të Madhërishëm dhe t’ia binden atij në mesazhin që ua përcolli. Kjo do të thotë që ata duhet ta pastrojnë adhurimin vetëm për Allahun, të largohen nga idhujtaria dhe të zbatojnë urdhrat e Tij, duke u larguar nga çdo gjë që Ai e ka ndaluar. Gjithashtu, kjo thirrje përfshin bindjen ndaj Pejgamberit në atë që ua përcolli nga Zoti, sepse bindja ndaj tij është pjesë e bindjes ndaj Allahut. Hud a.s. nuk kërkonte asnjë shpërblim prej tyre për këtë udhëzim, sepse shpërblimi i tij ishte vetëm te Zoti i gjithë botëve, dhe kjo tregon sinqeritetin e tij të plotë në thirrjen e tij.

Përfitimet nga ajeti:

1. Takva (frika nga Allahu) është themeli i çdo të mire dhe rruga kryesore për shpëtim në këtë botë dhe në botën tjetër.
2. Bindja ndaj pejgamberëve është e pandashme nga bindja ndaj Allahut, sepse ata nuk flasin nga dëshira e tyre, por nga shpallja hyjnore.
3. Thirrësi i vërtetë nuk kërkon asnjë interes material nga njerëzit, por e bën thirrjen e tij vetëm për hir të Allahut.
4. Urtësia në thirrje kërkon që njeriu t’i kombinojë paralajmërimin me urdhrin për bindje, duke i bërë thirrje zemrës dhe mendjes njëkohësisht.
5. Ky ajet na mëson se çdo i dërguar i Allahut ka pasur po të njëjtin mesazh: takva dhe bindje ndaj udhëzimit hyjnor, gjë që tregon unitetin e fesë së vërtetë.