Аш-Шуара сүрәсе — Аять 14

Сүзләрнең мәгънәләре:

— «Зәнб» — гөнаһ, гаеп, җинаять.

— «Әхәф» — куркам, курыкмын.

Аять тәфсире:

Муса галәйһиссәлам Раббысына болай диде: «Аларның минем өстә куәтемдә бер гаебым бар — мин алардан бер кешене (кыйбтине) үтергән идем. Шуңа күрә мин аларның мине шул гаеп өчен үтерүләреннән куркам». Бу курку Мусаның пәйгамбәрлек бурычыннан баш тартуы түгел, ә Аллаһның әмерен үтәүгә киртә булыр дигән хәвеф иде. Ул үзенең йөкләмәсен үтәү өчен ярдәм сорады, чөнки аның телендә тоткарлык бар иде һәм ул аларның үзенә ышанмауларыннан курыкты. Шуңа күрә ул Аллаһтан аның белән бергә булырга ярдәмче итеп哈рунны бирүен сорады.

Аятьтән алынган файдалар:

— Пәйгамбәрләр дә кешеләр кебек курку хисе кичерәләр, ләкин алар Аллаһка тәвәккәл итеп, ярдәм сорап дога кылалар.

— Эш башлаганда киртәләр булса, аларны бетерү өчен чаралар эзләү — акыллылык.

— Үз эшендә ярдәмче сорау — гаеп түгел, киресенчә, эшнең уңышлы булуына сәбәп.

— Аллаһка дога кылып, аның ярдәменә өмет итү — һәр эштә уңышның ачкычы.