Сураи Аш-Шуара — Оят 14

1. Маънои калимаҳои мушкили оят:

— «ذَنبٌ»: гуноҳ, ҷиноят, ё талаботи қисосӣ ки бар гардани касе бошад.

— «تَبِعَةٌ»: ҷавобгарӣ ва пайомаде ки аз як амал бар гардани инсон мемонад.

— «فَأَخَافُ»: пас метарсам, бими он дорам.

— «أَن يَقْتُلُونِ»: ки маро бикушанд, ба қатл расонанд.

1. Тафсири оят:

Пайғамбар Мӯсо (алайҳис-салом) ба Парвардигори худ муроҷиат карда, сабаби дигари нигаронии худро баён мекунад: мардуми Миср бар гардани ман як ҷинояте доранд — ман як марди қибтӣ (аз қавми фиръавн)-ро кушта будам. Аз ин рӯ метарсам, ки онҳо ба ин баҳона маро ба қатл расонанд ва пеш аз он ки паёми Туро ба онҳо расонам, маро бикушанд.

Ин суханони Мӯсо (алайҳис-салом) ба маънои он нест, ки ӯ аз иҷрои фармони Худо саркашӣ мекунад ё дар амри Парвардигор таваққуф менамояд. Балки ӯ мехоҳад, ки рисолатро пурра ва бехалал ба мардум бирасонад. Агар ӯ кушта шавад, паём ба гӯши мардум намерасад. Аз ин рӯ, ӯ аз Худо ёвариро талаб мекунад, то ки вазифаи рисолатро ба анҷом расонад. Ин нишонаи ҳирси ӯ бар таблиғи рисолат ва эҳтиёти ӯ дар роҳи даъват аст.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меояд ва мардумро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунад:

— Ин оят нишон медиҳад, ки пайғамбарон низ инсон буданд ва аз хатарҳо метарсиданд, аммо бо таваккул ба Худо ва дуо ба Ӯ роҳи ҳалли мушкилотро меҷустанд. Ин барои мо дарс аст, ки дар ҳар вазъият ба Худо рӯй оварем.

— Мӯсо (алайҳис-салом) на ба хотири ҷон, балки ба хотири расонидани паёми Худо нигарон буд. Ин нишон медиҳад, ки ҳадафи асосии даъваткунанда бояд таблиғи рисолат бошад, на ҳифзи манфиати шахсӣ.

— Қуръон воқеияти ҳаёти пайғамбаронро бо тамоми ҷузъиёташ баён мекунад, то мо аз онҳо ибрат гирем ва бифаҳмем, ки дар роҳи ҳақ мамониатҳо вуҷуд доранд, аммо бо сабр ва дуо метавон бар онҳо ғолиб омад.

— Ин оят моро ташвиқ мекунад, ки ба ҷои таслим шудан ба тарсу ваҳм, ба Худо таваккул кунем ва аз Ӯ мадад бихоҳем, зеро Ӯ беҳтарин ёвар аст.