شعراء سۈرىسى — ئايەت 14

1. ئايەتتىكى ئاچقۇچلۇق سۆزلەر:

• «ذَنبٌ»: گۇناھ، ئەيىب، ياكى بىرەر كىشىنىڭ ئۈستىدە قالغان مەسئۇلىيەت ۋە تەلەپ.
• «فَأَخَافُ»: قورقىمەن، ئەندىشە قىلىمەن.
• «أَن يَقْتُلُونِ»: مېنى ئۆلتۈرۈشىدىن.

1. ئايەتنىڭ تەپسىرى:

مۇسا ئەلەيھىسسالام پەرۋەردىگارىغا قىلغان دۇئاسىدا مۇنداق دېگەن: ئۇلارنىڭ مېنىڭ زىممەمدە بىر گۇناھى بار، يەنى مەن ئۇلارنىڭ بىر ئادىمىنى ئۆلتۈرۈپ قويغان ئىدىم. شۇ سەۋەبتىن ئۇلار مېنى ئۆلتۈرۈۋېتىشىدىن قورقىمەن. بۇ يەردىكى «ئۇلارنىڭ مېنىڭ زىممەمدە گۇناھى بار» دېگەن سۆز مىسىرلىقلارنىڭ مۇسا ئەلەيھىسسالامغا قارىتا ئۆچمەنلىك ۋە ئاداۋەت ساقلاۋاتقانلىقىنى، شۇنداقلا ئۇنىڭ ئۇلارنىڭ بىر كىشىسىنى ئۆلتۈرگەنلىكىنى كۆرسىتىدۇ.

مۇسا ئەلەيھىسسالام بۇ سۆزلىرى بىلەن پەرۋەردىگارىنىڭ بۇيرۇقىنى ئىجرا قىلىشتىن يۈز ئۆرۈمىگەن، بەلكى ئۆزىنىڭ ئاجىزلىقىنى ۋە ئەھۋالىنى ئېيتىپ، ياردەم تىلىگەن. ئۇنىڭ قورقۇشى ئۆزىنى قۇتقۇزۇش ئۈچۈن ئەمەس، بەلكى ئاللاھنىڭ ئەمرىنى ئۈنۈملۈك يەتكۈزۈش ۋە پىرئەۋنگە ۋە ئۇنىڭ قەۋمىگە ھەقىقەتنى ئېيتىپ بېرىش ئۈچۈن ئىدى. ئەگەر ئۇ ئۆلتۈرۈلۈپ قالسا، ئۇلارغا ئاللاھنىڭ دىنىنى يەتكۈزۈش ئىشى توختاپ قېلىشى مۇمكىن. شۇڭا ئۇ ئۆزىنىڭ قېرىندىشى ھارۇننىڭ ياردەمچى بولۇشىنى سورىغان.

بۇ ئايەت بىزگە شۇنى ئۆگىتىدۇكى، ئاللاھنىڭ يولىدا دەۋەت قىلغاندا ھەر خىل قىيىنچىلىق ۋە خەتەرلەرگە دۇچ كېلىشى مۇمكىن. لېكىن مۇئمىن كىشى ئاللاھقا تەۋەككۈل قىلىپ، ئەقىل-پاراسەت بىلەن ھەرىكەت قىلىشى، ئۆزىنىڭ ئەھۋالىنى ئېنىق بايان قىلىشى ۋە ئاللاھتىن ياردەم تىلىشى كېرەك. شۇنداقلا، دەۋەت ئىشىدا ياردەمچى ۋە ھەمراھ بولۇش ئىنتايىن مۇھىم بولۇپ، بۇ ئاللاھنىڭ بىر رەھمىتىدۇر. ئاللاھ تائالا ھەر قانداق ئەھۋالدا بەندىلىرىگە ياردەم قىلىشقا قادىردۇر.