سورت شعراء — آیت 192

د کلمو معناګانې:

• تَنزیل: نازل كړل شوى، ښكته استول شوى.
• رَبّ: پالونكى، خالق، مالك.
• العالمین: ټول مخلوقات، انسانان، پېریان او نور ټول موجودات.

تفسیر:

دا چې په دې آیت كې ویل شوي دي: "او بېشكه دا (قرآن) د رب العالمین نازل كړل شوى دى"، مطلب دا دى چې دا قرآن كریم، چې په ده كې دا رښتینې كيسې او لارښوونې ذكر شوي دي، د ټولو مخلوقاتو د پالونكي، خالق او مالك له لوري نازل كړل شوى دى. دا د بشر خبره نه ده، نه د شاعرانو وينا ده او نه د كاهنانو كلام، بلكې دا د هغه ذات له لوري راغلى دى چې د آسمانونو او ځمكې او د هر څه مالك دى. دغه قرآن په جبریل امین باندې نازل شوى، چې هغه يې زموږ پېغمبر محمد (صلى الله عليه وسلم) ته ورساوه، تر څو هغه يې په زړه كې حفظ او پوهه كړي او د الله له لوري د خلکو لپاره وېروونكى وي. دا نزول د عربي ژبې په روښانه او څرګنده بڼه شوى دى، تر څو خلک پرې پوه شي او د خپل دين او دنيا د چارو اصلاح وكړي.

فايدې:

1. دا چې قرآن د رب العالمین له لوري نازل شوى، نو دا د هغه د صدق او حقانیت تر ټولو لوی دليل دى؛ ځكه چې دا داسې كتاب دى چې د بشر له وسې وتلې ده چې داسې يو بې مثاله او معجزه كلام راوړي.
2. دا آيت موږ ته د قرآن د عظمت او لوړ مقام يادونه كوي، چې د ټولو مخلوقاتو د پالونكي له لوري راغلى دى، نو بايد ورته په ډېر درناوي او ادب سره وګورو او د هغه پر احكامو عمل وكړو.
3. په دې كې د پېغمبر (صلى الله عليه وسلم) د رسالت تصدیق او تاييد دى، چې هغه څه چې وايي، د الله له لوري وايي، نه له خپله زړه، نو ځكه د هغه پیروي زموږ پر دين او دنيا دواړو كې د بركت او نجات سبب ده.
4. دا چې قرآن د رب العالمین نزول كړى دى، نو دا د مسلمانانو لپاره د عزت او سربلۍ سرچينه ده، او بايد موږ پرې وياړ وكړو او د هغه د خپرولو او د هغه پر اساس د ژوند كولو هڅه وكړو.