Сураи Ан-Намль — Оят 32

1. Маънии калимаҳои муҳим:

— «المَلَأُ»: бузургону сарварони қавм, ашроф ва донишмандони миллат.

— «أَفْتُونِي»: ба ман маслиҳат диҳед, роҳи дурустро нишон диҳед.

— «قَاطِعَةً أَمْرًا»: қатъӣ кардани кор, яъне танҳо худам бе маслиҳати шумо ҳал намекунам.

1. Тафсири оят:

Маликаи Сабо ба бузургону сарварони қавми худ муроҷиат карда гуфт: «Эй ашроф ва бузургони қавм, дар ин кори муҳим ба ман маслиҳат диҳед ва роҳи дурустро нишон диҳед. Ман ҳеҷ гоҳ дар кори муҳим танҳо худам қарор қабул накардаам ва ҳеҷ корро қатъӣ накардаам, то даме ки шумо ҳозир шавед ва назари худро баён кунед». Ин суханони малика нишонаи ақлу хирад, эҳтиром ба ақидаи мардум ва машварат бо аҳли таҷриба аст. Вай намехоҳад, ки танҳо ба фикри худ такя кунад, балки мехоҳад, ки бузургони қавм низ дар ин қарор ширкат кунанд ва масъулиятро якҷоя ба дӯш гиранд. Ин равиш дар ислом низ сифати нек ва писандида аст, ки корҳои муҳим бо машварат ва мушовира анҷом дода шаванд.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Машварат кардан дар корҳои муҳим нишонаи ақл ва камол аст ва инсонро аз хато нигоҳ медорад.

— Эҳтиром ба ақидаи дигарон ва шунидани назари онҳо боиси ягонагӣ ва ҳамдилӣ мегардад.

— Ҳокиму роҳбар бояд ба мардум эътимод кунад ва онҳоро дар қарорҳои муҳим шарик созад.

— Ислом дини машварат, адолат ва эҳтиром аст; ин оят моро тарбия мекунад, ки дар корҳо бо аҳли дониш ва таҷриба маслиҳат кунем.

— Ин равиш ба мо меомӯзад, ки худро аз худситоӣ ва танҳо қарор қабул кардан нигоҳ дорем ва ҳамеша ба роҳи дуруст ҳидоят ёбем.