Сураи Ан-Намль — Оят 44

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• الصَّرْحَ: қаср, бинои баланду бошукӯҳ.
• لُجَّةً: оби бузург, мавҷҳои паҳншуда.
• سَاقَيْهَا: ду пои худ (аз зону то қадам).
• مُّمَرَّدٌ: суфта, сайқалёфта, ҳамвор.
• قَوَارِيرَ: шишаҳо, яъне аз шиша сохта шудааст.
• أَسْلَمْتُ: таслим шудам, итоат кардам, худро ба Худои ягона супоридам.

1. Тафсири оят:

Ба Малика гуфта шуд: «Ба қаср дарояд!» Вақте ки вай ба он ҷо нигарист, қасрро оби бузург пиндошт, зеро фарши он аз шишаи шаффоф буд ва дар зери он об ҷорӣ буд, ба гунае ки гумон мерафт мавҷҳои об дар ҳаракатанд. Барои он ки аз об гузарад ва ба назди Сулаймон бирасад, ду пои худро кушод. Он гоҳ Сулаймон (алайҳис-салом) ба вай гуфт: «Ин қасри суфтаест, ки аз шиша сохта шудааст, на об.» Ҳамин буд, ки Малика азимати подшоҳии Сулаймон ва муъҷизаи Худоро дарк кард ва ба ислом даъват шуд. Вай ба ин даъват посух дод ва гуфт: «Парвардигоро! Ман ба худ зулм кардам, зеро пеш аз ин ба ғайри Ту ибодат мекардам ва ба Ту ширк меовардам. Ҳоло бо Сулаймон ба Худои Парвардигори ҷаҳониён таслим шудам ва ба ягонагии Ӯ имон овардам.»

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки ҳақиқат ҳар қадар пинҳон бошад ҳам, оқибат ошкор мешавад ва инсон бояд ба ҳақиқат таслим шавад.
• Ислом даъвати ҳамаи паёмбарон буд ва ҳар касе ки ба он даъват посух диҳад, ба роҳи наҷот мерасад.
• Тавба ва эътирофи гуноҳ дар пешгоҳи Худо нишонаи имон ва камолоти инсонӣ аст.
• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ҳамеша ба Худои ягона таваккал кунем ва аз ширку ғурур дурӣ ҷӯем.
• Қиссаи Маликаи Сабо мисоли зебои он аст, ки ақл ва инсоф метавонад инсонро аз гумроҳӣ ба роҳи рост ҳидоят кунад.
• Ислом дини ҷаҳонӣ ва умумибашарӣ аст, ки ҳамаи мардумро ба сӯи Парвардигори ягона даъват мекунад.