Сураи Ан-Намль — Оят 43

1. Маънои калимаҳое, ки шарҳ талаб мекунанд:

— «صَدَّهَا»: боздошт ва монеъ шуд.

— «مَا كَانَت تَّعْبُدُ مِن دُونِ اللَّهِ»: он чизе ки вай ба ғайри Худо парастиш мекард, яъне офтоб.

— «مِن قَوْمٍ كَافِرِينَ»: аз қавме ки кофир буданд.

1. Тафсири оят:

Худованди мутаъол хабар медиҳад, ки он чи монеи Маликаи Сабо аз имон овардан ба Худои ягона шуд, ҳамон парастише буд, ки вай ба ҷои Худо анҷом медод. Вай офтобро парастиш мекард ва ин бутпарастӣ монеи роҳи ҳақ гардид. Ҳақиқатан вай аз қавме буд, ки ба Худо куфр меварзиданд ва ҳамаашон офтобро мепарастиданд. Вай дар байни онҳо ба воя расида, ҷуз парастиши офтоб чизи дигареро надида ва наомӯхта буд, бинобар ин ба ойини онҳо пайравӣ кард ва мисли онҳо кофир шуд. Ҳарчанд вай заковат ва фаҳми баланд дошт, аммо ақидаҳои ботил ва тақлиди кӯр-кӯрона аз падару модар ва қавми худ биносирати дил ва равшании андешаи вай осеб расонида буд, то ҷое ки ҳақро аз ботил фарқ карда наметавонист.

1. Фавоиде, ки аз ин оят ба даст меояд ва одамонро ба Ислом ва Қуръон меҳрубон мекунад:

— Ин оят нишон медиҳад, ки муҳити нодуруст ва тақлиди кӯр-кӯрона метавонад инсони боақлро низ аз роҳи ҳақ дур кунад, пас бояд ҳақиқатро бо чашми боз ҷустуҷӯ кард.

— Қуръон бо раҳмат ва адл ҳатто аҳволи подшоҳони бузургро баён мекунад, то ибрат гирем ва аз роҳи ботил дур шавем.

— Ислом одамонро ба андешаи солим ва озодии рӯҳӣ аз асорати ботил даъват мекунад, то ҳар кас бо далел ва фаҳми худ ба ҳақ бирасад.

— Ин оят умед мебахшад, ки ҳатто касе, ки дар муҳити куфр ба воя расидааст, метавонад бо ёрии Худо роҳи ҳақро пайдо кунад, чунон ки Маликаи Сабо баъдан имон овард.

— Қуръон китоби ҳидоят аст ва ҳар кас бо дили холис ба он рӯ оварад, Худо роҳи наҷотро нишон медиҳад ва аз торикии ширк ба нурӣ тавҳид мебарорад.