Сураи Ан-Намль — Оят 6

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• لَتُلَقَّى: яъне ба ту дода мешавад, ба ту ворид мегардад.
• مِن لَّدُنْ: аз ҷониби, аз назди.
• حَكِيمٍ: ҳаким — соҳиби ҳикмат дар офариниш, тадбир ва шариат.
• عَلِيمٍ: доно — касе ки ҳеҷ чиз аз илми Ӯ пинҳон нест.

1. Тафсири оят:

Худованд ба Паёмбари худ Муҳаммад (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) хитоб карда мефармояд, ки ҳақиқатан ту ин Қуръонро аз ҷониби Худои Ҳаким ва Доно қабул мекунӣ. Яъне ин Қуръон суханони Муҳаммад (с) нест, балки ваҳйи Худованд аст, ки аз назди Зоти Ҳаким — ки дар офариниш, тадбир ва шариати Худ ҳикмат дорад — ва Доно — ки ҳеҷ чиз аз илми Ӯ пинҳон намемонад ва аз манфиатҳои бандагонаш огоҳ аст — ба ӯ нозил шудааст. Ин оят посухест ба кофирони Қурайш, ки мегуфтанд: ин Қуръон аз худи Муҳаммад ибни Абдуллоҳ аст ва аз ҷониби Худо нест. Худованд бо ин оят изҳор медорад, ки Қуръон аз назди Худои Ҳаким ва Доно омадааст ва на аз суханони одамӣ.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва одамонро ба Ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

• Қуръон каломи Худои Ҳаким ва Доно аст, на суханони инсон; бинобар ин он ҳамеша роҳнамо ва дуруст аст.
• Ҳикмати Худованд дар ҳар фармони Ӯ ниҳон аст, ҳатто агар мо ҳикмати онро дарк накунем.
• Илми Худованд беканор аст ва Ӯ аз ҳамаи манфиатҳои бандагонаш огоҳ аст, пас ҳар он чи дар Қуръон омадааст, ба манфиати мост.
• Қуръон ваҳйи илоҳӣ аст ва пайравии он сабаби саодати дунё ва охират мегардад.
• Ин оят боиси тасаллии дили мӯъминон аст, ки Қуръонро бо итминони комил қабул кунанд ва ба он ифтихор намоянд.