سوره قصص — آیه 32

معانی کلمات:

• اسْلُكْ: داخل کن، فرو کن.
• جَيْبِكَ: گریبان و گشادگی بالای پیراهن.
• بَيْضَاءَ: سفید و درخشان.
• سُوءٍ: در اینجا به معنای بیماری و عیب (مانند برص و پیسی).
• جَنَاحَكَ: بال و پر تو؛ کنایه از دست.
• الرَّهْبِ: ترس و هراس.
• بُرْهَانَانِ: دو دلیل روشن و دو معجزه آشکار.
• مَلَئِهِ: اشراف و بزرگان قوم او.
• فَاسِقِينَ: خارج‌شدگان از طاعت خدا و گناهکاران.

تفسیر آیه:

خداوند متعال به موسی علیه‌السلام فرمان می‌دهد که دست خود را در گریبان پیراهنش فرو برد و بیرون آورد؛ آنگاه آن دست، بدون هیچ بیماری و عیبی مانند برص، سفید و درخشان از گریبان خارج می‌شود و نوری مانند شعاع خورشید از آن می‌تابد. سپس به او دستور می‌دهد که دستش را به سینه‌اش بچسباند تا ترس و هراسی که از دیدن این صحنه‌ها (مانند تبدیل عصا به مار و درخشش دست) به او دست داده، فرو بنشیند و آرامش یابد. این دو معجزه — یعنی تبدیل عصا به اژدها و سفید و نورانی شدن دست بدون هیچ عیبی — دو برهان و حجت روشن از جانب پروردگار برای فرعون و اشراف و بزرگان قوم اوست تا بر صدق نبوت موسی گواهی دهند. اما فرعون و اطرافیانش قومی بودند که از راه حق خارج شده و به کفر و نافرمانی و گناهان بزرگ روی آورده بودند.

فواید و پیام‌های آیه:

• خداوند برای هر پیامبری معجزات و نشانه‌های روشنی قرار می‌دهد تا حق برای بندگان آشکار شود و هیچ بهانه‌ای باقی نماند.
• معجزات الهی نه تنها برای اثبات نبوت است، بلکه مایه آرامش دل پیامبران و مؤمنان در برابر سختی‌ها و ترس‌هاست.
• خداوند در سخت‌ترین شرایط، بندگان برگزیده خود را تنها نمی‌گذارد و با نشانه‌های خود دلشان را قوی می‌دارد.
• کفر و فسق، انسان را از پذیرش حق محروم می‌کند؛ چنانکه فرعون و ملأ او با وجود دیدن معجزات آشکار، باز هم به انکار و سرکشی ادامه دادند.
• این آیه به ما می‌آموزد که در برابر قدرت بی‌پایان الهی، باید تسلیم بود و از او یاری و آرامش خواست، نه اینکه مانند فرعونیان تکبر ورزید و حق را نادیده گرفت.