Surja El-Kasas — Ajet 47

Kuptimet e fjalëve:

• Musîbe – dënim, ndëshkim, fatkeqësi.
• Bima kaddemet ejdihim – për shkak të asaj që kanë punuar duart e tyre, pra për shkak të mosbesimit dhe mëkateve.
• Lewla – pse jo, a nuk ishte mirë të...
• Fenetebi'a – që të ndjekim e të veprojmë sipas tyre.

Tefsiri i ajetit:

Allahu i Lartësuar tregon se Ai nuk e dërgoi të dërguarin e Tij te idhujtarët e Mekës pa një arsye të madhe. Nëse Ai do t'i dënonte ata me ndëshkim për shkak të mosbesimit dhe mëkateve të tyre para se t'u vinte i dërguari, ata do të kishin një justifikim dhe do të thoshin: "O Zoti ynë, pse nuk na dërgove një të dërguar që të na udhëzonte, që ne të ndiqnim shpalljet e Tua dhe të bëheshim prej besimtarëve?" Prandaj, Allahu i dërgoi atyre të dërguarin e Tij, Muhamedin a.s., për t'ua hequr çdo justifikim dhe për t'ua mbyllur derën e arsyetimit. Ai nuk i ndëshkoi ata menjëherë, por i la kohë derisa t'u vinte i dërguari, që të mos kishin asnjë pretendim para Tij në Ditën e Gjykimit.

Përfitimet nga ajeti:

1. Mëshira e Allahut ndaj robërve të Tij – Ai nuk i dënon njerëzit pa ua dërguar më parë të dërguarin dhe pa ua sqaruar rrugën e drejtë.
2. Dërgimi i të dërguarve është argument i plotë i Allahut ndaj njerëzve, që askush të mos ketë justifikim në Ditën e Gjykimit.
3. Nxitje për t'iu përgjigjur thirrjes së të dërguarit dhe për të ndjekur udhëzimin e tij, sepse kjo është rruga e shpëtimit dhe e lumturisë në të dy botët.
4. Ajeti tregon se justifikimi i njeriut para Allahut nuk pranohet nëse ai nuk iu përgjigj thirrjes së të dërguarit, sepse Allahu ia ka dërguar atij dëshminë e plotë.
5. Tregim i urtësisë së Allahut në krijim dhe në dërgimin e të dërguarve – Ai nuk bën asgjë pa urtësi dhe pa drejtësi të përsosur.