سوره قصص — آیه 47

## معانی کلمات

• مُصِیبَةٌ: عذاب و کیفر الهی
• بِمَا قَدَّمَتْ أَیدِیهِمْ: به سبب آنچه از پیش فرستاده‌اند (گناهان و کفر)
• لَوْلَا: چرا، کاش (برای تحضیض و ترغیب)
• آیَاتِکَ: نشانه‌ها و کتاب‌های آسمانی‌ات
• مِنَ الْمُؤْمِنِینَ: از زمره باورمندان و تصدیق‌کنندگان

## تفسیر آیه

اگر نه این بود که این کافران، هنگام نزول عذاب و کیفر الهی به سبب گناهان و کفرشان، بهانه بیاورند و بگویند: «پروردگارا! چرا پیش از این پیامبری به سوی ما نفرستادی تا از آیات و کتاب تو پیروی کنیم و از مؤمنان باشیم؟» — خداوند آنان را زودتر به عذاب گرفتار می‌کرد. اما حکمت الهی اقتضا کرد که رسولان را بفرستد تا حجت بر بندگان تمام شود و هیچ بهانه‌ای برای آنان باقی نماند. به عبارت دیگر، خداوند به دلیل همین احتمالِ بهانه‌جویی، پیامبران را پیش از عذاب مبعوث کرد تا راه هدایت برای همگان روشن شود و کسی نتواند در روز قیامت بگوید که ما بی‌خبر بودیم و راهنمایی به سوی ما نیامد.

## فواید و پیام‌های آیه

1. عدالت و رحمت الهی: خداوند هرگز بندگان را بدون اتمام حجت عذاب نمی‌کند؛ این نشانه عدالت کامل پروردگار است که پیش از هر کیفر، راه هدایت را با فرستادن پیامبران و کتب آسمانی روشن می‌کند.
2. اهمیت رسالت پیامبران: این آیه نشان می‌دهد که ارسال رسولان، لطف و رحمتی بزرگ از جانب خداوند است که بندگان را از عذاب نجات می‌دهد و راه سعادت را به آنان نشان می‌دهد.
3. بهره‌گیری از فرصت‌ها: انسان باید از نعمت وجود پیامبر و قرآن کریم نهایت بهره را ببرد و پیش از فرا رسیدن مرگ و عذاب، به ایمان و عمل صالح روی آورد.
4. پذیرش مسئولیت: با آمدن پیامبران، هیچ عذری برای انسان باقی نمی‌ماند؛ بنابراین هر کس در برابر ایمان و عملش مسئول است و نمی‌تواند نادانی را بهانه قرار دهد.
5. محبت خداوند به بندگان: تأخیر عذاب و فرستادن پیامبران، نشانه محبت و مهربانی خداوند است که نمی‌خواهد بندگانش بدون اتمام حجت، گرفتار عذاب شوند.