Сураи Аль-Касас — Оят 83

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• تِلْكَ — он, он ҷо (ишора ба дур).
• الدَّارُ الْآخِرَةُ — Саройи охират, яъне Ҷаннат.
• نَجْعَلُهَا — онро қарор медиҳем, онро медонем.
• عُلُوًّا — бартарӣ ҷӯстан, кибру такаббур, худро аз ҳақ болотар донистан.
• فَسَادًا — фасод, харобкорӣ, гуноҳу нофармонӣ.
• الْعَاقِبَةُ — оқибат, анҷом, натиҷаи нек.
• الْمُتَّقِينَ — парҳезгорон, онҳое ки аз азоби Худо метарсанд ва фармонҳояшро иҷро мекунанд.

1. Тафсири оят:

Ин оят хабар медиҳад, ки Саройи охират — Ҷаннати пурнеъмат ва ҷои иззату икром — аз ҷониби Худованди Мутаъол бахшида мешавад ба он касоне, ки дар рӯи замин на хоҳони бартарӣ ҷӯстан ва кибру такаббур ҳастанд ва на хоҳони фасоду харобкорӣ. Яъне онҳо на мехоҳанд аз рӯи ҳаққу адолат болотар бошанд ва на дар замин ба гуноҳу нофармонӣ даст мезананд. Инчунин Худованд хабар медиҳад, ки оқибати нек — ки Ҷаннат ва ризои Худост — аз они парҳезгорон аст; онҳое ки аз азоби Худо метарсанд, амрҳояшро ба ҷо меоранд ва аз манъкардаҳояш дур мешаванд.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва одамонро ба Ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

• Ҷаннат ҷои неъмат ва иззат аст, ки Худованд онро ба бандагони фурӯтан ва некӯкор ваъда кардааст.
• Такаббур ва бартарӣ ҷӯстан аз ҳақ сабаби маҳрум шудан аз Ҷаннат аст; фурӯтанӣ ва таслим шудан ба ҳақ роҳи расидан ба он аст.
• Фасод дар замин — хоҳ бо гуноҳ, хоҳ бо зулм — бо неъмати охират мухолиф аст; покии дил ва амал шарти расидан ба он аст.
• Оқибати нек ва ҷовидонӣ аз они парҳезгорон аст; тақво калиди саодати дунёву охират мебошад.
• Ин оят умед мебахшад, ки ҳар кас бо тарки кибру фасод ва бо тақво метавонад ба Ҷаннату ризои Худо ноил гардад — ва ин ҳақиқатест, ки дилҳоро ба Ислом ва Қуръон мекашад.