Сураи Аль-Анкабут — Оят 45

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• اتْلُ — бихон, пайравӣ кун.
• أُوحِيَ — ваҳй шудааст, яъне ба тариқи махсус аз ҷониби Аллоҳ фароварда шудааст.
• الْفَحْشَاء — ҳар амали зишт ва қабеҳ, ки нафс онро бад медонад ва шаръ онро манъ кардааст.
• الْمُنكَر — ҳар коре, ки дар шаръ эътироф нашудааст ва ақл онро рад мекунад.
• وَلَذِكْرُ اللَّهِ أَكْبَرُ — ёди Аллоҳ бузургтар аст, яъне аз ҳамаи тоъатҳо афзалтар ва савобаш бештар аст.

1. Тафсири оят:

Аллоҳи Таъоло ба Паёмбари худ (с) фармон медиҳад, ки он чи аз Қуръон ба ӯ ваҳй шудааст, бихонад ва ба он амал кунад. Ин хондан танҳо бо забон нест, балки хондани ҳақиқӣ он аст, ки инсон маънои оятҳоро дарк кунад ва тибқи онҳо зиндагӣ намояд.

Сипас Аллоҳ фармон медиҳад, ки намозро ба таври комил ва пурра бигузор — бо ҳамаи шартҳо, рукнҳо ва одабҳояш. Бешак, намозе, ки бо тамоми шартҳояш адо шавад, соҳибашро аз амалҳои зишту қабеҳ ва корҳои нописандида бозмедорад. Ин таъсири намоз аз он сабаб аст, ки дар дили намозгузор нур пайдо мешавад, имон қавӣ мегардад, рағбат ба некӣ зиёд мешавад ва рағбат ба бадӣ кам ё нест мешавад.

Ёди Аллоҳ — хоҳ дар намоз ва хоҳ дар беруни он — аз ҳамаи тоъатҳо бузургтар ва афзалтар аст. Сабаби ин он аст, ки савоби зикри Аллоҳ худи зикри Аллоҳ аст; Аллоҳ мефармояд: «Маро ёд кунед, то Ман шуморо ёд кунам». Ҳеҷ чиз ба андозаи ёди Аллоҳ дар баланд бардоштани мартабаи инсон ва наздик кардани ӯ ба Парвардигораш таъсир надорад.

Дар охир Аллоҳ мефармояд, ки Ӯ медонад он чи шумо мекунед — ҳеҷ амале, на нек ва на бад, аз Ӯ пинҳон намемонад. Ӯ ҳамаи аъмоли шуморо медонад ва дар рӯзи қиёмат ба шумо мувофиқи он ҷазо медиҳад: агар некӣ карда бошед, подоши нек, ва агар бадӣ карда бошед, ҷазои бад.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меоянд ва инсонро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

• Қуръон китоби ҳидоят аст; хондани он бо тадаббур ва амал ба он сабаби саодати дунё ва охират мегардад.
• Намоз танҳо як ибодати шаклӣ нест, балки сипари муҳофизат аз гуноҳҳо ва бадиҳост. Ҳар кас намозашро дуруст адо кунад, дар зиндагии худ тағйироти нек хоҳад дид.
• Ёди Аллоҳ баландтарин ва афзалтарин ибодат аст; он дилро ором ва рӯҳро қавӣ мегардонад.
• Аллоҳ ҳамаи аъмоли моро медонад, пас ҳеҷ кори нек беподош намемонад ва ҳеҷ кори бад беҳисоб намемонад. Ин боиси умедворӣ ба раҳмати Аллоҳ ва ҳушёрӣ аз гуноҳ мегардад.
• Ислом дини амал ва масъулият аст: ҳам хондан, ҳам ибодат ва ҳам покии ахлоқро дар бар мегирад. Ин ҳама барои саодати инсон дар ҳар ду ҷаҳон аст.