Сураи Аль-Анкабут — Оят 56

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• يَا عِبَادِيَ: Эй бандагони Ман.
• آمَنُوا: имон оварданд.
• أَرْضِي وَاسِعَةٌ: замини Ман фарох аст.
• فَإِيَّايَ فَاعْبُدُونِ: пас танҳо Маро ибодат кунед.

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол ба бандагони муъмини худ муроҷиат карда, мефармояд: Эй касоне ки ба Ман имон овардаед, агар дар ҷое бошед, ки наметавонед ошкоро имони худро зоҳир кунед ва танҳо Худоро ибодат намоед, ё аз тарси озор ва фишор имкони ибодат надошта бошед, пас ба замини фарохи Ман ҳиҷрат кунед. Замини Ман фарох аст ва дар ҳар ҷое ки бошед, рӯзии шуморо Ман медиҳам. Пас танҳо Маро ибодат кунед ва ба Ман ҳеҷ касро шарик наоваред.

Ин оят ба он гурӯҳи муъминони заиф дар Макка нозил шудааст, ки аз озори мушрикон ранҷ мекашиданд ва аз тарси гуруснагӣ ва бечорагӣ аз ҳиҷрат метарсиданд. Худованд ба онҳо таскин медиҳад, ки агар дар як сарзамин имкони озодона ибодат кардан надошта бошед, ба сарзамини дигар кӯч кунед, зеро замини Ӯ фарох аст ва Ӯ розиқи ҳама аст, дар ҳар куҷо ки бошанд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Имон ва ибодати Худо бояд аввалин афзалият дар ҳаёти инсон бошад; агар дар ҷое имкони озодона ибодат кардан набошад, муъмин бояд роҳи ҳиҷрат ва ҷои беҳтарро ҷустуҷӯ кунад.
• Замини Худо фарох аст ва ҳеҷ гоҳ банда дар тангнои ҳаёт набояд худро бениҳоят ғамгин ҳис кунад; Худованд дар ҳар ҷо рӯзӣ медиҳад.
• Ин оят ба мусулмонон умед ва қувват мебахшад, ки дар ҳар шароит метавонанд дини худро нигоҳ доранд ва ба Худо таваккул кунанд.
• Ибодат бояд холисона ва танҳо барои Худо бошад; ҳеҷ кас ва ҳеҷ чиз набояд ба Ӯ шарик карда шавад.
• Ин оят нишон медиҳад, ки дини ислом дини осонӣ ва фарохӣ аст ва барои бандагони худ роҳи наҷот ва осоишро пешбинӣ кардааст.