Сураи Аль-Анкабут — Оят 57

1. Маънои калимаҳо:

— «كُلُّ نَفْسٍ»: Ҳар як шахс ва ҳар як ҷон.

— «ذَائِقَةُ الْمَوْتِ»: Чошандаи марг аст, яъне ҳатман талхии маргро мечашад.

— «ثُمَّ إِلَيْنَا تُرْجَعُونَ»: Баъд аз марг ба сӯи Мо баргардонида мешавед.

1. Тафсири оят:

Худованди мутаъол дар ин оят мефармояд, ки ҳар як ҷони зинда, хоҳ нек бошад хоҳ бад, хоҳ дар ватани худ бошад хоҳ дар ғурбат, ҳатман талхии маргро мечашад ва аз он ҳеҷ кас наметавонад фирор кунад. Пас набояд касе аз тарси марг дар сарзамини куфр бимонад ва аз ҳиҷрат худдорӣ кунад, зеро марг дар ҳар ҷо ба сари одам меояд ва ҳеҷ маконе ӯро аз марг наҷот намедиҳад. Сипас Худованд мефармояд, ки баъд аз марг ҳамаи шумо танҳо ба сӯи Ӯ баргардонида мешавед, то ки аъмоли шуморо ба шумо ҷазо диҳад: некӣ бо некию бадӣ бо бадӣ. Ин оят ба муҳоҷирон тасаллӣ медиҳад, ки аз марг натарсанд ва дар роҳи Худо сабр кунанд, чунки марг сарнавишти ҳамаи ҷонҳост ва бозгашт ба сӯи Худо ҳатмист.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят ба инсон ёдовар мешавад, ки марг ҳақиқатест, ки ҳар кас онро мечашад ва ин боиси он мегардад, ки одам ба охират омодагӣ бинад.

— Аз ин оят мефаҳмем, ки тарси марг набояд сабаби тарки амалҳои нек ва ҳиҷрат дар роҳи Худо шавад.

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки ҳаёти дунё гузаро аст ва ҳадафи аслӣ бозгашт ба сӯи Худованд ва ҳисобу китоби аъмол аст.

— Ин оят дили муъминонро ором мекунад, ки ҳар ҷо бошанд, таҳти назорати Худо ҳастанд ва баъд аз марг ба сӯи Ӯ бармегарданд.

— Ин оят моро ба сӯи адолати Худо дар рӯзи қиёмат раҳнамун мекунад, ки ҳар амале, хурд ё бузург, ҷазои худро хоҳад дошт.