Suurah Aal-Imraan — Aayad 104

Macnaha Erayada:

• Ummad: Koox ama jameeco.
• Khayr: Wanaagga, Islaamka, iyo wax kasta oo Allaah jeclaado oo raalli ka yahay.
• Macruuf: Waxa caqligu wanaagsan yahay oo shareecadu amartay.
• Munkar: Waxa caqligu xun yahay oo shareecadu ka reebtay.
• Falaax (Muflihuun): Liibaanka, guusha, iyo nabadgelyada.

Tafsiirka:

Mu'miniinta waxaa lala xidhiidhinayaa amar ku saabsan inay ka dhex abuuraan bulshada koox u haartan wacdinta iyo hanuuninta dadka. Kooxdan waxay ku baaqi doontaa dadka inay sameeyaan wanaagga, waxayna faraysaa waxa la yaqaan inuu yahay wanaag diin ahaan iyo caqli ahaanba, waxayna ka reebaysaa waxa la yaqaan inuu yahay shar diin ahaan iyo caqli ahaanba. Kuwa sifahan qaba ayaa ah kuwa liibaanay oo helay guusha weyn adduun iyo aakhiraba, waxayna leeyihiin Jannada Naciim.

Waa in la ogaadaa in amarkan aan ahayn mid gaar u ah koox ka mid ah dadka, ee waa mid ku waajib ah qof kasta oo mukallaf ah, haddii uu awood u leeyahay gacanta, haddii kale afka, haddii kale qalbiga — taas oo ah heerka ugu hooseeya ee Iimaanka.

Faa'iidooyin laga soo qaadan karo aayaddan:

1. Wajibka Da'wada: Aayaddu waxay muujinaysaa in da'wada iyo hanuuninta dadku ay tahay mas'uuliyad ka saaran bulshada Islaamka, oo aan ahayn mid qof gaar ah u keli ah.
2. Wanaagga iyo Xumaanta: Islaamku wuxuu ku baaqayaa in la hormariyo wanaagga oo la ciribtiro xumaanta, taasoo ah saldhigga bulsho wanaagsan oo nabad iyo amni ku dheehan tahay.
3. Liibaanka Runta ah: Liibaanka dhabta ah ma aha kan adduunka oo keliya, ee waa kan isku daray adduun iyo aakhiro, isagoo raacsan rabitaanka Allaah.
4. Masuuliyadda Bulshada: Muslim kastaa wuxuu xambaarsan yahay masuuliyad bulsho, wuxuuna ku baaqi karaa wanaagga isagoo ku waaninaya dadka si fiican oo xigmad leh.
5. Nidaamka Islaamka: Islaamku waa diin dhammaystiran oo aan kaliya ku koobnayn cibaadada, ee wuxuu dhisayaa bulsho ku taagan caddaalad, wanaag, iyo ka reebista xumaanta — taasoo keentay in dadku ku noolaado nabad iyo barako.