Сураи Аль Имран — Оят 149

1. Маънии калимаҳои муҳимми оят:

— «تُطِيعُوا»: итоат кунед, пайравӣ кунед, суханони онҳоро бипазиред.

— «الَّذِينَ كَفَرُوا»: онҳое, ки ба Худо ва расулаш имон наоварданд; яҳуд, насоро, мунофиқон ва мушрикон.

— «يَرُدُّوكُمْ عَلَىٰ أَعْقَابِكُمْ»: шуморо ба ақиб баргардонанд, яъне аз имон ба куфр ва аз роҳи рост ба гумроҳӣ бозгардонанд.

— «فَتَنقَلِبُوا»: пас баргардед, табдил шавед.

— «خَاسِرِين»: зиёнкорон, онҳое, ки дар дунё ва охират зиён дидаанд.

1. Тафсири оят:

Эй касоне, ки ба Худо имон овардаед ва аз расули Ӯ пайравӣ кардаед, агар шумо ба суханони онҳое, ки куфр варзидаанд — аз яҳуд, насоро, мунофиқон ва мушрикон — итоат кунед ва он чи онҳо ба шумо фармон медиҳанд ё аз он наҳй мекунанд, бипазиред, онҳо шуморо аз роҳи ҳақ гумроҳ хоҳанд кард ва ба ҳолати аввалаи шумо — ширк ва куфр — бармегардонанд. Он гоҳ шумо аз имон ба куфр табдил ёфта, дар дунё ва охират зиёни ошкор ва ҳалокати ҳатмӣ хоҳед дид. Зеро шумо аз суд ба зиён ва аз роҳи наҷот ба гумроҳӣ гардидаед.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят мӯъминонро огоҳ мекунад, ки ба душманони дин ва касоне, ки ба Худо имон надоранд, дар корҳои динӣ итоат накунанд, то аз роҳи ҳақ дур нашаванд.

— Нишон медиҳад, ки имон неъмати бузург аст ва бояд онро бо илм ва амал ҳифз кард, то инсон ба куфр ва гумроҳӣ барнагардад.

— Оят ба инсон мефаҳмонад, ки танҳо итоат аз Худо ва расули Ӯ судманд аст ва итоат аз кофирон боиси зиён ва ҳалокат мегардад.

— Ин оят ба мӯъминён умед ва қувват мебахшад, ки роҳи имон роҳи саодат ва наҷот аст ва ҳар кас дар он устувор бимонад, ҳеҷ гоҳ зиёнкор нахоҳад шуд.

— Ҳамчунин ин оят ба мо меомӯзад, ки дар вақти душворӣ ва фишор бояд ба Худо ва расулаш такя кунем, на ба суханони душманони дин, то аз роҳи рост барнагардем.