Ali-İmran surəsi — Ayə 37

Kəlmələrin mənaları:

• Təqəbbələhə – onu qəbul etdi, onun nəzrini qəbul etdi.
• Biqəbulin həsən – gözəl bir qəbul ilə, yəni Allah onun nəzrini ən gözəl şəkildə qəbul etdi.
• Ənbətəhə – onu yetişdirdi, gözəl bir tərbiyə ilə böyütdü.
• Kəffələhə Zəkəriyya – Zəkəriyyanı ona baxıcı, himayədar etdi.
• Əl-Mihrab – ibadət yeri, məsciddə xüsusi ayrılmış otaq və ya uca məkan.
• Ənna lək – bu sənə haradan, necə oldu?
• Biğeyri hisab – hesabsız, saysız-hesabsız.

Təfsir:

İmranın xanımı, qızını Allaha nəzir edib dua etdikdə, Allah onun duasını qəbul etdi və Məryəmi ən gözəl şəkildə himayəsinə aldı. O, Məryəmi pak və saleh bir qul olaraq yetişdirdi, onu hər cür şərdən qorudu və ona gözəl bir tərbiyə verdi. Allah, Məryəmin himayəsini peyğəmbərlərdən olan Zəkəriyyaya həvalə etdi. Zəkəriyya onu məsciddəki ibadət yerində saxlayırdı. Nə vaxt Zəkəriyya onun yanına daxil olsa, onun yanında gözəl, təmiz və mövsümünə uyğun olmayan ruzilər görürdü. Məsələn, yay meyvələrini qışda, qış meyvələrini isə yayda tapırdı. Bu vəziyyət onu heyrətləndirirdi. O, Məryəmə dedi: "Ey Məryəm! Bu ruzi sənə haradan gəlir?" Məryəm isə ona cavab verdi: "Bu, Allahın yanındandır. Şübhəsiz ki, Allah istədiyi quluna hesabsız ruzi verir." O, bilirdi ki, Allahın qüdrəti hər şeyə çatandır və O, istədiyinə saysız-hesabsız nemətlər bəxş edir.

Bu hadisə bizə öyrədir ki, Allah öz saleh qullarını heç vaxt qoruyub saxlayır və onlara gözlənilməz yerlərdən ruzi verir. Kim Allaha səmimi qəlbdən təvəkkül etsə, Allah ona kifayət edər. Məryəmin bu möcüzəvi ruzisi, Allahın qüdrətinin və onun paklığının bir əlaməti idi. Bu, həm də Zəkəriyya üçün bir dəlil idi ki, Allah istədiyi quluna hesabsız nemətlər bəxş edir. Bu hekayətdə möminlər üçün böyük bir ibrət vardır: Allahın lütfü və kərəmi sonsuzdur, kimsə Ona ümid bəsləyib, Ona təvəkkül etsə, heç vaxt məhrum qalmaz.