Âl-i İmrân Suresi — Ayet 37

Kelime Anlamları:

• Tekabbelehâ: Onu kabul etti, duasını kabul buyurdu.
• Kabulün hasen: Güzel bir kabul, hoşnutlukla ve rahmetle karşılama.
• Enbetehâ nebâten hasenâ: Onu güzel bir bitki gibi yetiştirdi, en güzel şekilde büyüttü, terbiye etti.
• Keffelehâ Zekeriyyâ: Zekeriyya'yı ona kefil yaptı, onun himayesine verdi.
• Mihrab: İbadet yeri, mescidin en şerefli köşesi, özel ibadet odası.
• Rızkan: Yiyecek, nimet, azık.
• Minn'indillâh: Allah katından, Allah'ın lütfundan.
• Bi gayri hisâb: Hesapsız, sayısız, ölçüsüz.

Tefsir:

Bu mübarek ayet, Allah'ın, ihlasla yapılan bir adak ve samimi bir duayı nasıl kabul buyurduğunun ve kendi himayesine aldığı kullarına nasıl ikramda bulunduğunun en güzel örneğini sunar. İmran'ın hanımı, karnındaki çocuğu Allah'a adamış, O'nun hizmetine vakfetmişti. Allah Teâlâ da bu samimi adağı kabul buyurdu ve onun kızı Meryem'i (a.s.) özel bir himaye altına aldı. "Onu güzel bir bitki gibi yetiştirdi" ifadesi, Meryem'in hem fiziksel hem de manevi olarak en güzel şekilde, tertemiz bir fıtrat üzere, ilim ve takva ile büyütüldüğünü anlatır. Bu, Allah'ın himayesindeki bir kulun nasıl korunup geliştirileceğinin işaretidir.

Allah, bu kıymetli kızın bakımını üstlenmesi için, döneminin en büyük peygamberlerinden olan Zekeriyya'yı (a.s.) görevlendirdi. Zekeriyya (a.s.), mihraba yani Meryem'in ibadet ettiği özel bölmeye her girdiğinde, onun yanında hazır bir rızık bulurdu. Mevsimi olmayan meyveler, katıksız nimetler... Bu durum, Allah'ın dilediğine hesapsız rızık vereceğinin canlı bir göstergesiydi. Zekeriyya (a.s.) hayretle "Ey Meryem, bu sana nereden geliyor?" diye sorduğunda, bu genç ve iffetli kızın verdiği cevap, imanın ve teslimiyetin zirvesidir: "O, Allah katındandır. Şüphesiz Allah, dilediğine hesapsız rızık verir."

Bu cevap, sadece bir bilgi aktarımı değil, aynı zamanda bir irşattır. Meryem (a.s.), bu sözleriyle Zekeriyya'ya (a.s.) ilahi kudretin sınır tanımadığını hatırlatmakta ve adeta onun duasına vesile olmaktadır. Nitekim hemen sonraki ayetlerde Zekeriyya (a.s.)'nın bu manzaradan etkilenerek Allah'tan bir evlat istediğini görürüz. Bu kıssa bizlere şunu öğretir: Allah'a gönülden bağlanan, O'na tevekkül eden ve O'nun rızasını gözeten kullar, Allah'ın yardımı ve ikramıyla her zaman karşılaşırlar. Rızık endişesi, Allah'a güvenen bir kalbi asla meşgul etmemelidir. Çünkü Allah'ın hazineleri tükenmez ve O, dilediğine ölçüsüz, hesapsız bir şekilde lütfeder. Bu ayet, müminlere umut verir, onları ihlasa ve Allah'a güvenmeye davet eder. Unutmayalım ki, Allah'ın himayesine giren bir kul, dünyanın tüm sıkıntılarından uzak, ilahi bir huzur ve bereket içinde yaşar.