سوره روم — آیه 48

معانی واژگان:

• یُثِیرُ: برمیانگیزاند و به حرکت درمیآورد.
• سَحَابًا: ابر.
• یَبْسُطُهُ: آن را میگستراند و گسترده میکند.
• کِسَفًا: قطعههای جدا از هم و تکهتکه.
• الْوَدْقَ: باران.
• خِلَالِهِ: میان و لابهلای آن (ابر).
• یَسْتَبْشِرُونَ: شادمان و خوشحال میشوند.

تفسیر آیه:

خداوند متعال همان کسی است که بادها را میفرستد تا ابرها را برانگیزند و حمل کنند. سپس او آن ابرها را در آسمان آنگونه که بخواهد میگستراند و آنها را به صورت قطعههای پراکنده درمیآورد. آنگاه تو میبینی که باران از لابهلای آن ابرها بیرون میآید. و هنگامی که خداوند این باران را به هر یک از بندگانش که بخواهد برساند، ناگهان آنان به سبب این رحمت الهی شادمان و خوشحال میشوند؛ زیرا میدانند که این باران مایهی برکت، زندگی و سرسبزی زمین است و نیازهای آنان و چهارپایانشان را برآورده میسازد.

فواید و پیامهای آیه:

• این آیه نشاندهندهی قدرت بیپایان خداوند در تدبیر جهان هستی است؛ اوست که بادها، ابرها و باران را به حرکت درمیآورد و هیچکس جز او نمیتواند این چرخهی حیاتبخش را مدیریت کند.
• توجه به این پدیدهی طبیعی، انسان را به شکرگزاری وامیدارد و ایمان او را به خداوند تقویت میکند؛ چرا که باران رحمتی است که خداوند به بندگانش ارزانی داشته است.
• شادی و استبشار بندگان هنگام بارش باران، نشانهی فطرت پاک انسانی است که به رحمت پروردگار امیدوار است و این امیدواری، روحیهی توکل و اعتماد به خدا را در دل انسان زنده میکند.
• این آیه دعوتی است به تفکر در آیات آفاقی خداوند؛ هرچه انسان بیشتر در این پدیدهها بیندیشد، به عظمت خالق پی میبرد و محبت او در دلش افزون میشود.