Сураи Ар-Рум — Оят 52

1. Маънои калимаҳо:

— الْمَوْتَىٰ: мурдагон; дар ин ҷо мақсад касонест, ки дилҳояшон мурда ва аз ҳақ рӯгардон шудаанд.

— الصُّمَّ: карон; ҷамъи «أصمّ» — шахси гӯшвазнин, ки садо мешунавад, вале ҳақро қабул намекунад.

— الدُّعَاءَ: даъват, нидо, овоз додан ба сӯи ҳақ.

— وَلَّوْا مُدْبِرِينَ: рӯ гардонданд ва пушт карда рафтанд.

1. Тафсири оят:

Эй Паёмбар, ту наметавонӣ ба мурдагон бишнавонӣ ва наметавонӣ ба карон овоз расонӣ, махсусан вақте ки онҳо рӯ гардонда, пушт карда мераванд. Ин мисол барои он аст, ки ҳоли онҳое, ки дилҳояшон аз зиндагии имон мурда ва гӯшҳояшон аз шунидани ҳақ маҳрум гаштааст, ба ҳоли мурдагон ва карон монанд аст. Ҳатто агар ин гуна одамон ҳозир бошанд ҳам, суханони туро қабул намекунанд; пас чӣ гуна метавонанд онро қабул кунанд, вақте ки аз ту дур шуда, рӯ гардонда рафтаанд? Ҳамин тавр, ту наметавонӣ касеро, ки ба инҳо монанд аст — яъне аз ҳақ рӯй мегардонад ва аз он фоида намегирад — ҳидоят кунӣ. Ин оят тасаллиест барои Паёмбар (с) ва равшан мекунад, ки ҳидоят танҳо ба дасти Худост ва ту вазифаи расонидани паёмро дорӣ, на маҷбур кардани дилҳоро.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Инсон бояд бидонад, ки ҳидоят аз Худост; вазифаи мо даъват бо нармӣ ва хирад аст, на маҷбур кардан.

— Дили сахт ва гӯши баста аз ҳақ монеаи асосии қабули имон аст; пас бояд дилро зинда ва гӯшро кушода нигоҳ дорем.

— Ҳар кас метавонад бо таваҷҷуҳ ва ирода ба сӯи ҳақ рӯ оварад; рӯгардонӣ аз ҳақ танҳо зарари худи инсонро зиёд мекунад.

— Сабре, ки Паёмбар (с) дар роҳи даъват дошт, барои мо намунаи олӣ аст: мо низ бояд дар роҳи некиву даъват устувор бошем ва навмед нашавем.

— Қуръон даъвати зинда барои дилҳои зинда аст; ҳар кӣ бо дили зинда ва гӯши шунаво ба он рӯ оварад, ҳидоят меёбад ва аз он баҳра мегирад.