Sura Lukman — Werset 11

Znaczenie słów:

• خَلْقُ اللَّهِ – stworzenie Allaha, to, co Allah stworzył.
• فَأَرُونِي – „pokażcie Mi”, wyzwanie skierowane do bałwochwalców, aby przedstawili dowód.
• مَاذَا خَلَقَ الَّذِينَ مِن دُونِهِ – co stworzyli ci, których czcicie poza Nim (bóstwa, bożki).
• بَلِ الظَّالِمُونَ – lecz niesprawiedliwi (ci, którzy przypisują Allahowi współtowarzyszy).
• ضَلَالٍ مُبِينٍ – oczywiste, jasne zbłądzenie (odejście od prawdy).

Tłumaczenie i wyjaśnienie wersetu:

Ten werset jest kontynuacją wcześniejszych słów, w których Allah wskazał na swoje wszechmocne dzieła – stworzenie niebios, ziemi, gór, zwierząt i wszystkiego, co człowiek może dostrzec. Teraz Allah zwraca się do ludzi, mówiąc: „To wszystko, co widzicie – niebiosa, ziemia, góry, rzeki, zwierzęta, rośliny – jest stworzeniem Allaha. On jest jedynym Stwórcą, który powołał to do istnienia z niczego. Pokażcie Mi zatem – wy, którzy czcicie innych bogów – co takiego stworzyły wasze bóstwa? Jakie dzieło, jaką rzecz one powołały do życia? Czy stworzyły chociażby najmniejszą muchę, ziarenko, czy liść? Nie! One same są stworzone, niezdolne do stwarzania, nie posiadają żadnej mocy ani władzy.”

Allah stawia tu wyzwanie bałwochwalcom, aby przedstawili dowód na boskość swoich bożków. Skoro nie mogą wykazać żadnego aktu stworzenia, to ich wiara w te bóstwa jest pozbawiona podstaw. Następnie Allah mówi: „Lecz niesprawiedliwi – czyli ci, którzy przypisują Allahowi współtowarzyszy – są w oczywistym zbłądzeniu.” Oznacza to, że ich odejście od prawdy jest całkowicie widoczne i jasne, nie ma w nim żadnej niejasności. Ich błąd polega na tym, że oddają cześć stworzeniom, które nie mają żadnej mocy, podczas gdy prawdziwym Stwórcą i Panem wszystkiego jest jedynie Allah.

Werset ten odnosi się nie tylko do ówczesnych mieszkańców Mekki, ale do wszystkich ludzi, którzy w jakikolwiek sposób przypisują Allahowi współtowarzyszy – czy to w przeszłości, czy w przyszłości. Jest to uniwersalne wezwanie do refleksji nad stworzeniem i uznania jedyności Stwórcy.

Korzyści płynące z wersetu:

1. Dowód na jedyność Allaha: Obserwacja stworzenia – niebios, ziemi, gór, mórz, zwierząt i roślin – prowadzi do logicznego wniosku, że istnieje tylko jeden Stwórca, który wszystko powołał do istnienia. Nikt inny nie ma tej mocy.
2. Zachęta do refleksji: Werset wzywa człowieka do myślenia i kontemplacji nad otaczającym go światem. Im głębiej człowiek zastanawia się nad stworzeniem, tym mocniej utwierdza się w wierze w Allaha.
3. Ostrzeżenie przed bałwochwalstwem: Allah pokazuje, że oddawanie czci czemukolwiek poza Nim jest czystą głupotą i zbłądzeniem, ponieważ te bóstwa nie mają żadnej mocy twórczej.
4. Sprawiedliwość Allaha: Allah nie pozostawia człowieka bez dowodów – daje mu znaki w przyrodzie, aby mógł poznać prawdę. Kto jednak odrzuca te znaki, sam jest niesprawiedliwy wobec siebie.
5. Pokora wobec stworzenia: Widząc ogrom i doskonałość stworzenia, człowiek uświadamia sobie swoją małość i ograniczenia, co prowadzi go do pokory i oddania się Stwórcy.
6. Miłość do Allaha: Kiedy człowiek dostrzega piękno i harmonię w stworzeniu, jego serce napełnia się miłością i wdzięcznością wobec Allaha, który obdarzył go tym wszystkim dla jego dobra.