سورت لقمان — آیت 22

د مهمو کلمو معنا:

• يُسْلِمْ وَجْهَهُ: خپل مخ الله ته سپارل، يعنې خپل عمل او عبادت په خالصه توګه د الله لپاره کول.
• مُحْسِنٌ: په کارونو کې ښه والی کوونکی، چې عمل په ښه او بشپړه طريقه سرته رسوي.
• الْعُرْوَةِ الْوُثْقَىٰ: مضبوطه رسۍ يا کلک لاسوند، چې نه پرېکيږي.

د آيت تفسير:

هر څوک چې خپل مخ او مخه الله ته ورواړوي، يعنې خپل دين او عبادت په خالصه توګه د الله لپاره کوي، او په خپلو خبرو او عملونو کې ښه والی غوره کوي، نو هغه په رښتيا د نجات تر ټولو مضبوطه رسۍ پورې تړلی دی — هغه رسۍ چې هيڅکله نه پرېکيږي او نه ختميږي. دا هغه لاسوند دی چې انسان له الله سانګی نښلوي او د هغه د رضایت او جنت سبب ګرځي. بيا د ټولو کارونو پايله او پای الله ته ورګرځي؛ نو څوک چې ښه عمل کوي، هغه به د خپل ښه عمل بدله ترلاسه کړي، او څوک چې بد عمل کوي، هغه به د خپل بد عمل سزا وويني. نو انسان بايد تل په دې پوه شي چې د هغه ټول کارونه الله ته سپارل شوي دي.

فايدې:

• دا آيت مونږ ته ښيي چې د نجات او برياليتوب لپاره دوه اساسي شرطونه شته: اخلاص (د الله لپاره کار کول) او احسان (په کارونو کې ښه والی). که دا دواړه يو ځای شي، نو انسان د الله له مضبوطې رسۍ سره نښتی دی.
• مونږ ته دا هم معلوميږي چې د اسلام دين يو مضبوط او کلک لاسوند دی، چې که انسان ورپورې ونښلي، له هيڅ خطر څخه نه ويريږي.
• دا آيت مونږ ته د حساب ورځې يادونه کوي، چې هر عمل به الله ته وړاندې کيږي او هر څوک به د خپل عمل بدله ترلاسه کوي؛ نو دا بايد مونږ د ښو کارونو په کولو او د بدو کارونو په پرېښودو وهڅوي.
• په دې آيت کې د الله د رحمت او عدل ښکارنده ده، چې هغه خپل بنده ګان په خپل احسان سره خوشحاله کوي او په خپل عدل سره له بدو څخه منع کوي.